Army of Two: The 40th Day - recenzja

Cała gra jest skonstruowana podobnie do pierwszej części, czyli nie premiuje taktyki „na Rambo”. Tutaj to nie Wy macie przewagę, a przeciwnicy, którzy średnie algorytmy Sztucznej Inteligencji zawsze nadrabiają liczebnością. Trzeba więc ukrywać się za wszelkiego rodzaju pudłami, stolikami, murkami czy samochodami. Postać sama „klei” się do tego rodzaju przeszkód, więc można skupić się na strzelaniu do oponentów. Oczywiście twórcy przygotowali ich kilka rodzajów, więc oprócz wybijania standardowych leszczy czasami trzeba zmierzyć się ze swego rodzaju bossem – cięższym osobnikiem z shotgunem, gościem z chaingunem, czy w końcu oponentem strzelającym granatami. Taktyka jest podobna do tej z Killzone 2, więc przeważnie wystarczy, że jeden z głównych bohaterów odwróci uwagę oponenta, a drugi przyładuje w niego porządnie od tyłu lub w innych charakterystyczny element (vide paczka z granatami).

Po raz kolejny niestety nie mogę zbyt wielu pochlebnych słów napisać o samotnym przedzieraniu się przez kampanię. Powtórzę jeszcze raz – Army of Two to marka stworzona do kooperacji i nie ma większego sensu kupować tego tytułu, by przechodzić go samemu. Głównie dlatego, że AI niewiele zmieniła się od czasu pierwszej części i niestety dalej kuleje. Wielokrotnie zdarzają się sytuacje, gdzie po prostu trzeba zajść przeciwnika z dwóch stron (patrz akapit wyżej), więc wymagane jest porozumienie się ze sobą dwóch graczy. Problem w tym, że konsola nie bardzo wie co należy w takich sytuacjach zrobić, a proste komendy, jakie możecie wydawać swojemu kompanowi (do mnie, atak, trzymanie pozycji) nie wystarczają. O ile więc w kooperacji z drugą osobą wiele sytuacji w ogóle nie sprawi Wam problemu, tak już samotne przedzieranie się jest znacznie trudniejsze. Sztucznie i na siłę, ale co zrobić. Nie radziłbym też Wam szczególnie liczyć na pomoc konsolowego partnera, gdy zostaniecie powaleni przez przeciwników na ziemię. Kompan jest na tyle głupi, że raz na jakiś czas nie dociera z pomocą i pozostaje zaczynać od ostatniego checkpointu. Niestety. Konkluzja: The 40th Day to tytuł, który porządnie zabawi Was tylko wówczas, jeśli zaprosicie do pada kolegę. Samemu raczej nie warto się męczyć.

Twórcy od czasu pierwszej części wprowadzili tu kilka interesujących dodatków, o których warto wspomnieć. Mi najbardziej podobały się wybory moralne, które czasami trzeba podejmować. Gdy centrala nakazuje zabić gościa, który jeszcze przed chwilą Wam pomagał, musicie porządnie się zastanowić. Potem pozostaje już tylko obejrzeć krótką animację (trochę w stylu komiksu), która przedstawia konsekwencje podjętej decyzji. Nowością jest też ratowanie przypadkowych osób, których terroryści trzymają na muszce. Tego typu akcje występują w zasadzie co kilkanaście minut i gracz ma kilka chwil na uratowanie cywilów – można równocześnie zdjąć wrogów, albo zakraść się za plecy dowódcy (przekonacie się który z przeciwników jest najwyższy rangą przy pomocy specjalnego GPS-u) i wymusić na jego podwładnych poddanie się. Czasami też jeden z bohaterów jest w stanie pozorować poddanie się, by drugi mógł w pewnym momencie wykończyć przeciwników. Tego typu dodatki do prostego przedzierania się przez poziomy przyjąłem z otwartymi ramionami, choć szkoda, że twórcy nie pokusili się o więcej atrakcji w tym stylu.

Niemal cała akcja Army of Two: The 40th Day toczy się w Szanghaju i jest to też pewnego rodzaju wada. Na pewno konstrukcja poziomów jest dużo lepsza niż w przypadku pierwszej części (tam wiało schematami oraz sterylnością na kilometr), ale z kolei z czasem wkrada się lekka monotonia. Developer wprawdzie starał się urozmaicić kolejne levele jak tylko mógł (dzięki temu będziecie przeczesywać choćby zakamarki szpitala, pędzić w dół walącej się budowli, czy zwiedzać zoo), jednak i tak można po jakimś czasie poczuć lekką monotonię całego świata. Wprawdzie przedzieranie się przez ulice miasta wygląda trochę inaczej niż uciekanie z walącego się budynku, jednak rozumiecie o co chodzi – klimat jest podobny. Dobrze chociaż, że poziomy nie są już tak sztuczne jak w „jedynce”. Tam każdy czuł, że przewrócone pudła są umieszczone dlatego, że wymaga tego konwencja gry. Tutaj levele prezentują się już dużo bardziej naturalnie.