Army of Two: The 40th Day - recenzja

Ocena oprawy graficznej to zresztą ciężki orzech do zgryzienia. Silnik graficzny na pewno został znacznie usprawniony, bo w pierwszej części scen na taką skalę jak w „dwójce” nie było. Niektóre eksplozje oraz efektowne walenie się naruszonych budynków potrafią zrobić duże wrażenie na widzu. Szkoda tylko, że szczegółowe otoczenie zostało okupione brakami w płynności animacji. Niestety, trudno mi nazwać ten tytuł płynnym – w gorętszych sytuacjach, których tutaj notabene nie brakuje, płynność jest na poziomie mniej więcej 20 fps-ów. Utrudnia to niestety momentami celowanie, więc trudno pochwalić twórców za taki stan rzeczy. Jak natomiast prezentują się obie wersje konsolowe (PS3 / X360) w porównaniu? Na PlayStation 3 możecie uświadczyć żywsze kolory oraz ewidentne braki w anti-aliasingu, z kolei Xbox 360 dostał nieco bardziej zablurowany obraz, choć z troszkę ostrzejszymi teksturami, a ząbki nie kłują już tak bardzo w oczy jak na platformie konkurencji. Czyli? Każda z wersji ma swoje plusy i minusy, chociaż trudno którąkolwiek z nich nazwać piękną. Poziom bardzo dobry, ale nic poza tym.

Flagowym punktem tej produkcji jest system kustomizacji broni. Robił on duże wrażenie już w pierwszej części, a tym razem jest jeszcze ważniejszy i rozbudowany. Każdą zdobytą pukawkę można rozbudować dokupując jej różnego rodzaju bajery – większy magazynek, uchwyt do lepszego trzymania, tłumik, czy osłonę. Każdy dodatek ma wpływ na statystyki, więc trzeba dobierać je z głową. Oczywiście dostęp do mocniejszych broni odkrywa się dopiero z czasem i słono one kosztują. Skąd natomiast wziąć kasę? Między innymi za wypełnianie zadań oraz ratowanie cywilów, o czym wspominałem już wcześniej. Możecie być pewni, że menu upgrade’owania broni będzie jednym z najczęściej odwiedzanych podczas zabawy.

Problemem Army of Two: The 40th Day jest też dość ograniczona żywotność. Kampania w kooperacji ma oczywiście potencjał do kilku powtórek, ale już niewielkiej liczby poziomów wytłumaczyć nie sposób. Autorzy zaserwowali nam jedynie 7 chapterów, a biorąc pod uwagę, że większość przechodzi się w około 40-50 minut, cała gra pęka tak naprawdę w około 6 godzin. Przy okazji recenzji „jedynki” pisałem, że nie jest ona najdłuższa, bo starcza na około 7-8 godzin. Jak widać czasy się zmieniają i czas pojedynczego przejścia systematycznie ulega skróceniu. Czy za 2-3 lata będziemy mieć do czynienia z pięciogodzinnymi grami? Oby nie... Jest oczywiście tryb Multiplayer (cztery tryby; do 12 graczy naraz), chociaż mnie szczerze mówiąc tryby rywalizacyjne nie wciągnęły – specyficzny gameplay jest tu przystosowany do kooperacji, więc skoncentrowałem się właśnie na niej. Można podjąć ją zarówno poprzez sieć, jak i na split-screenie, za co twórcom należą się brawa.

W podsumowaniu odpowiem na postawione we wstępie pytanie – niestety, moim zdaniem dalej mamy do czynienia z niewykorzystanym potencjałem. Developer naprawdę był w stanie wycisnąć z tej marki więcej. Wystarczyło dodać całej grze nieco głębi (ciekawsza fabuła, lepsze przedstawienie bohaterów), zaprojektować więcej różnorodnych poziomów i dopracować nieco algorytmy AI zarówno wrogów, jak i kompana podczas przechodzenia kampanii w pojedynkę. Jasne, łatwiej powiedzieć niż zrobić, ale w natłoku ostatnich superprodukcji moje oczekiwania (Wasze chyba również) znacznie wzrosły. W Army of Two: The 40th Day zagrać warto, bo to bardzo dobry tytuł, ale do pierwszej ligi nie udało mu się wbić.

Rafał „Baron Ski” Skierski