Call of Duty: Black Ops - recenzja

Call of Duty to w chwili obecnej największa i najbardziej rozpoznawalna marka w przemyśle growym. Co roku większość wydawców przesuwa swoje tytuły z okresu przedświątecznego tylko po to, by nie konfrontować ich z marketingowym hitem od Activision. Czy jednak słusznie? Szczerze mówiąc mam małe wątpliwości. Studio Treyarch dostarczyło wprawdzie kolejną, efekciarską odsłonę CoD i pewnie jest zadowolone, bo gra sprzedaje się jak świeże bułeczki. Szkoda tylko, że seria stoi w miejscu od ładnych kilku lat i twórcy nie starają się jej rozwijać. Zacznijmy jednak od początku.

W Black Ops głównym bohaterem jest Alex Mason, agent CIA przesłuchiwany przez tajemniczą osobę. Chodzi o to, by wyciągnąć z Masona informacje, których nie potrafi on sobie póki co przypomnieć. Jak łatwo się domyślić, będziecie wracać do konkretnych wydarzeń z przeszłości, będących grywalnymi sekcjami. W dubbingu udział wzięli m.in. Gary Oldman, Sam Worthington czy Ed Harris i możecie być pewni, że wywiązali się ze swego zadania perfekcyjnie. Samej historii też nic nie brakuje – jest ciekawsza, bardziej spójna i lepiej się kończy niż ostatnie dzieło Infinity Ward (Modern Warfare 2). Jest na pewno na tyle interesująca, by spokojnie zdołać utrzymać Was przed ekranem. Nie zabrakło oczywiście zwrotów akcji, zaskakujących faktów na koniec i w pewnym sensie otwartego zakończenia, więc bądźcie gotowi na ciekawy finał.

Ludzie z Treyarch odrobili pracę domową po krytyce Call of Duty: World At War i tym razem poszli śladami Infinity Ward. Do tego stopnia, że swoją efektownością, chaosem i ogromną widowiskowością Black Ops dorównuje, a w pewnych momentach nawet przewyższa Modern Warfare. Czy to dobrze? Cóż, gawiedź tego chce, więc dostała. Mnie jednak kampania po raz n-ty na tę samą modłę zaczęła się już przejadać. To, co było spektakularne w pierwszym, a nawet w drugim Modern Warfare, przy kolejnej próbie robi się już trochę przewidywalne. Twórcy tak żonglują tymi wszystkimi efektownymi akcjami, że każdy doświadczony gracz nie będzie zastanawiał się „czy” coś za chwilę się wydarzy, ale raczej „kiedy”. Brakowało mi trochę więcej przestojów, cichych misji, które udanie urozmaicały nam kampanie w obu odsłonach Modern Warfare. Black Ops właściwie nie daje odpocząć od początku do końca. Dla jednych będzie to zaleta, ale po trzech ostatnich, podobnych do siebie częściach Call of Duty, mi się to już spowszedniało.

Na różnorodność odwiedzanych lokacji na pewno nie będziecie narzekać. Taki a nie inny sposób narracji pozwolił autorom rzucać nas w różne części globu, przenosić w czasie praktycznie do woli. Akcja rozgrywa się zatem w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku i pozwoli Wam przenieść się w tak znane obszary Zimnej Wojny jak Rosja, Wietnam, czy Kuba. Będziecie przedzierać się przez miasta, dżunglę, górskie tereny, a nawet… nurkować. Pływania na taką skalę jeszcze w Call of Duty nie mieliśmy i trzeba przyznać, że wyszło to twórcom całkiem nieźle. Całe sterowanie jest wprawdzie bardzo uproszczone, ale tego typu sekwencje mają swój klimat. No i pojazdy! W każdej kolejnej części CoD nie może już zabraknąć jakiegoś wehikułu do pokierowania, a teraz zrobiono to lepiej niż kiedykolwiek. Zasiądziecie za sterami wielkiej łodzi, a także helikoptera i co najważniejsze – można nimi kierować własnoręcznie, nie są to sekcje „na szynach”! To bardzo fajne urozmaicenie od ciągłego strzelania i aż szkoda, że nie zaserwowano nam tu większej liczby etapów z wehikułami. Warto przy okazji dodać, że tego typu levele pokazują jak bardzo Black Ops potrafi być efekciarski, bo wszechobecne wybuchy wprost wydobywają się z ekranu. Nieważne czy częstujecie budynki rakietami (odnawiającymi się notabene w nieskończoność), czy karabinkiem - i tak w efekcie obejrzycie eksplozję. Mało to ma wspólnego z realizmem, ale przecież wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że Call of Duty realistyczną grą nie jest. Ma wywoływać wypieki na twarzy ciągłą akcją i... wywołuje.

Inna sprawa, że całe to efekciarstwo trzeba po prostu zaakceptować. W całej grzr nie ma ani krzty realizmu, raczej parcie przed siebie w stylu Rambo i wycinanie kolejnych setek żołnierzy na drodze. To typowy „odstresowywacz”, w którym spokojnie można wyłączyć myślenie i radośnie biec do celu z okrzykiem na ustach. Wiele osób porównuje gry Call of Duty do filmów z Jamesem Bondem i trzeba przyznać, że jest w tym sporo racji. Tam też mamy przed sobą jednoosobową armię zdolną powstrzymać setki wrogich jednostek, efekciarskie wybuchy i kaskaderskie motywy. Dokładnie tak samo można przecież opisać Black Ops i wszystkie ostatnie Call of Duty.