Rzadko który tytuł rodzi tak wielkie oczekiwania i emocje przed swoją premierą,  jak najnowsza odsłona serii Call of Duty, czyli Modern Warfare 2. Hype wokół dzieła Infinity Ward przybrał niesamowite rozmiary. Gracze na całym świecie wyczekiwali niczym sępy na jakiekolwiek szczątki informacji i materiały o grze, a gdy je dostawali nie było końca zachwytom. Co ciekawe nikt nie spodziewał się przełomu czy rewolucji, od początku było wiadomo, że dostaniemy udoskonalonego sequela z małymi szansami na przełomowe rozwiązania. Mimo tego nie da się ukryć, że to właśnie MW2  była najbardziej wyczekiwaną pozycją roku, prawdziwym killer appem, który miał pobić wszelkie dotychczasowe rekordy sprzedaży. Trudno więc dziwić się wydawcom, którzy masowo przesuwali daty wydania swoich produkcji, aby uniknąć starcia z grą Activision. Starcia, z którego praktycznie nie można wyjść obronną ręką. Teraz, gdy Modern Warfare 2 wylądowała na półkach znamy już wszystkie elementy układanki i możemy zweryfikować czy gra jest warta zamieszania, które wywołała.

Wydarzeniem bez precedensu w serii CoD, jest to, że MW2 bezpośrednio podejmuje wątki z poprzedniego tytułu. Dotychczas każda kolejna odsłona była oddzielną historią w żaden sposób nie związaną z poprzednikami. „Akcja Współczesnego Pola Walki 2” rozpoczyna się w pięć lat po wydarzeniach z Call of Duty 4 - przez ten okres sytuacja geo-polityczna świata i układ sił uległy ogromnej zmianie. Władze w Rosji przejęli dawni współpracownicy głównego bad guya  z „czwórki” – Zakhayeva, a on sam został bohaterem narodowym i męczennikiem w swej ojczyźnie. Na wolności zostaje także jego najbliższy współpracownik, Makarov i to właśnie pogoń za nim jest punktem wyjścia dla fabuły gry. Fabuły ciekawej i trzymającej w napięciu należy dodać, choć nie da się ukryć, że ludzie odpowiedzialni za nią popuścili wodze fantazji. Dzięki temu zostajemy rzuceni w wir mało prawdopodobnych za to niewyobrażalnie widowiskowych wydarzeń.

Swoją przygodę rozpoczynasz w skórze amerykańskiego wojaka stacjonującego w Afganistanie. Twoim pierwszym zadaniem jest krótkie przeszkolenie afgańskich żołnierzy. Potem czeka na Ciebie tradycyjny już tor przeszkód i zależnie od tego jak się zaprezentujesz gra zaproponuje Ci dostosowany do twoich umiejętności poziom trudności. Wyobraź sobie moje oburzenie, gdy bezczelna konsola poinformowała mnie, że odpowiedni dla mnie będzie najniższy z dostępnych poziomów. Na szczęście można mieć w głębokim poważaniu sugestie sztucznej inteligencji i samemu zadecydować o trudności czekającej na nas wojny. Właśnie w tym momencie kończy się wstęp i zaczyna się właściwa gra, gracz zostaje rzucony bezpośrednio na pole walki.

Pierwsze czekające Cię, drogi czytelniku, zadania pokazują jaka będzie cała przygoda z tym tytułem. Otóż będzie ona szybka, nieustannie trzymająca na skraju fotela i praktycznie bez przestojów. MW2 każe Ci złapać oddech na początku i pozwala odetchnąć dopiero, gdy na ekranie pojawiają się napisy końcowe (co następuje zbyt szybko, ale o tym później). Nie zamierzam zdradzać tu zbyt wiele, ale takie akcje jak znany wszystkim pościg na skuterach, odbijanie zakładników, szturmowanie i ucieczka ze średniowiecznej warowni oraz masa innych adrenalino-twórczych akcji na długo zapadają w pamięć. Grając można się poczuć niczym oglądając niesamowicie dynamiczny film akcji, który stworzyłby reżyser pokroju Michaela Baya z nieograniczonym budżetem i po zażyciu środków pobudzających. Atrakcji jest tak wiele, że nie ma możliwości żeby ktoś się przy tej pozycji nudził. Dodatkowo geniuszom z Infinity Ward udała się trudna sztuka połączenia różnych aspektów rozgrywki w taki sposób, że nigdy nie wiesz co czeka w następnej kolejności oraz nie ma mowy o znużeniu którymś z elementów gameplayu. Dla przykładu: misję zaczynasz od cichej i dokładnej eliminacji, która jak to zwykle bywa przeistacza się otwartą wymianę ognia i kończy się efektowną ucieczką. Tutaj wszystko do siebie pasuje, a wydarzenia zmieniają się niczym w kalejdoskopie nie pozwalając oderwać się od pada.