Dragon Age: Początek (Dragon Age: Origins) - recenzja

Fabuła na początku nawet mnie zainteresowała. Zadziwiające jest to, że moim zdaniem bitwa otwierająca kampanię jest ciekawsza niż wielkie starcie na koniec. Tak czy inaczej mniej więcej od 4-tej do 50-tej godziny gry zajmować się będziecie walką z tyranem, który stoi na przeszkodzie w zjednoczeniu królestwa przeciwko wspólnemu wrogowi. Przez cały ten czas fabuła praktycznie nie rusza do przodu, co nieźle mnie zaskoczyło. Większość kampanii oparta jest na schemacie: idź szukać sojusznika, sojusznik ma problem, rozwiąż jego problem na dwa możliwe sposoby, gratulacje!, zdobyłeś nowego sojusznika.

Ta sytuacja powtarza się cztery razy i zdobycie każdego sojusznika to jakieś 8-10h gry. Fabuła jest tak przewidywalna, że od pierwszej godziny można rozgryźć całą "intrygę". Origins cierpi na niedomiar scenariusza w stosunku do długości gry. Przejście głównego wątku zajmuje jakieś 40 godzin, z czego historii wystarcza moim zdaniem na... 10h? Poza tym, uruchamiając Dragon Age: Origins liczyłem na oryginalne, ciekawe postacie, z którymi się zżyję (jak w Baldur's Gate, KotOR czy Mass Effect). Pamiętam dobrze, że w tamtych produkcjach często zdarzało mi się dobierać drużynę nie tylko ze względu na umiejętności, ale także ich charakter, wygląd i zachowanie. Tutaj niestety większość kreacji jest płaska, schematyczna i nudna. W Dragon Age zdarzyła mi się sytuacja, że jedna z postaci mnie zdradza (wydaje mi się, że można tego uniknąć, jeżeli zadbacie, żeby ta postać Was polubiła) i szczerze mówiąc w ogóle mnie to nie ruszyło. Zaciukałem skubańca i tylko się zirytowałem, że straciłem na to czas. Przyznać jednak trzeba, że czasami między naszymi kompanami zawiązują się ciekawe dialogi i często zdarzyło mi się uśmiechnąć słysząc ich konwersacje.

Dragon Age: Origins stanowi w wielu kwestiach krok wstecz w stosunku do poprzedniej gry BioWare - Mass Effect. Po pierwsze powrócono do zabawy statystykami, przez co spędzić trzeba mnóstwo czasu w ekwipunku, porównując statystyki różnych rodzajów broni, składać "sety", wypróbowywać kombinacje czarów, broni, zbroi, akcesoriów, itp. To akurat liczę jako plus, podoba mi się to, że gra jest "głęboka". Na minus niestety muszę  policzyć system dialogów, od którego zdążyłem się już odzwyczaić po Mass Effect. W Dragon Age obserwować będziecie powrót do wybierania linii dialogowych, których lista wyświetla się na dole ekranu. Sprawia to, że dialogi tracą mnóstwo na dynamice, co w połączeniu z tym, że nasz bohater nie jest dubbingowany tworzy straszną... pustkę. Dodać do listy wad muszę też niestety drętwotę wypowiedzi innych NPC-ów. Wszyscy zachowują się drętwo jakby mieli pół świerku w d... Poza tym, ich wypowiedzi brzmią rażąco nienaturalnie i sprawiają wrażenie wymuszonych. Co się stało BioWare? Przecież dialogi zawszy były mocną stroną Waszych gier... Plusem są wybory moralne, które czasami faktycznie nie są jednoznaczne i wybór między większym i mniejszym złem bywa ciężki. Co z tego jednak, skoro nasze decyzje nie mają zazwyczaj żadnych konsekwencji w przyszłości? W Wiedźminie kiedy podejmowaliśmy jakąś decyzję, musieliśmy później stanąć oko w oko ze skutkami swojego wyboru. Tutaj w najgorszym wypadku stracicie sympatię któregoś z członków drużyny.

Mechanika gry jest mocną stroną Dragon Age: Origins. Walki są z reguły dosyć ciekawe, wymagają sporo kombinowania, zwłaszcza na poziomach trudności wyższych niż... łatwy. Nawet na "łatwym" jednak łatwo zginąć, jeżeli zagapiciie się na chwilę. System walki to tym razem nie ADnD tylko autorska mechanika panów z BioWare. Zaklęć i ruchów specjalnych jest sporo i jeżeli chcecie mieć szanse w walce to trzeba poświęcić sporo czasu na kombinowanie. Trochę nie podoba mi się, że magowie są nieco zbyt potężni. W dodatku z braku klasy „kapłana” w Dragon Age rolę healerów przejęli magowie, tak więc połączenie potężnych zaklęć ofensywnych i leczących sprawia, że odpowiednio rozwinięty i wyposażony mag zjada na śniadanie inne klasy. Poza nim mamy do dyspozycji wojownika i łotrzyka. Wydaje się, że to mało, ale drzewek rozwoju i specjalizacji jest na tyle dużo, że wojownik wojownikowi nierówny, podobnie łotrzyk. Nic nie stoi na przeszkodzie przed stworzeniem wojownika walczącego w pełnej zbroi płytowej dwoma mieczami a'la berserker.

W kwestii rozgrywki wszystko byłoby wspaniale gdyby nie to, że projektanci poziomów pracowali chyba wcześniej przy projektowaniu plansz do "kółka i krzyżyka". Wiem, że trochę przesadzam, ale wszystko jest tu schematyczne, co oznacza tłuczenie takich samych albo bardzo podobnych grup przeciwników przez godzinę albo półtorej zanim dobrniecie do kolejnego strzępka fabuły. Taka formuła sprawdzała się może w Diablo, ale od gry, która mieni się następczynią Baldur’s Gate wymagam jednak czegoś więcej. Moim zdaniem możnaby obciąć 80% walk i cały tytuł zyskałby na tym wiele. Po kilkunastu godzinach, brnąc przez kolejne katakumby błagałem tylko bogów Ferelden, żebym trafił na odpowiednie drzwi i nie musiał walczyć z kolejną grupą klonowanych przeciwników. Za to walki z bossami muszę pochwalić, bo zazwyczaj trwają od kilku do kilkunastu minut i czuć, że nasz przeciwnik to prawdziwy skurczybyk.