Nowa generacja konsol wprowadziła wiele rewolucji w świecie gier. Przyhamowanie wyścigu graficznych zbrojeń, popularyzacja FPS-ów na konsolach, tzw. rewolucja casualowa, ustanowienie pewnych standardów jeżeli idzie o usługi sieciowe. I nie mówię tylko o konsolach - nie od dzisiaj przecież wiadomo, że rynek wzajemnie się przenika a konsole oddziałują na PC i odwrotnie. Zmiany dotknęły także gatunek RPG-ów, który lekko skręcił w stronę shooterów, nastawił się na akcję a wszystkie rzuty kośćmi zostały skrzętnie ukryte przed graczem. Przykładem choćby Mass Effect czy Fallout 3, czyli produkcje mistrzów gatunku, którzy z klasycznymi RPG mają coraz mniej wspólnego. Dragon Age: Origins miał być powrotem do korzeni, którego wypatrywali z tęsknotą wielbiciele "starych dobrych" RPG-ów, spod znaku rzutu izometrycznego. Sami twórcy, czyli BioWare, mówi tej produkcji jako o następcy Baldur's Gate.

Nie będę ukrywał, że specjaliści od marketingu kupili mnie bez problemu. Trailery z mocną muzyką i kreowanie świata Dragon Age na brutalny, mroczny i krwawy trafiło do mnie idealnie. Tak więc do gry siadałem pełen pozytywnych emocji. Moje myśli kreśliły się mniej więcej na takiej osi: mord, seks, smoki, magia, przemoc. Dawno nie byłem tak napalony na żadną grę, tym bardziej, że wszystkie poprzednie tytuły Bioware przyjmowałem z największym entuzjazmem, a od czasów KOTOR-a każda pozycja tego studia była moim priorytetem.

Po instalacji gry dobrze jest stworzyć sobie konto na serwisie BioWare, aby móc grać będąc zalogowanym do Sieci. Gra bowiem będzie na bieżąco wtedy aktualizować nasze statystyki, osiągnięcia oraz postęp i uploadować wszystkie te dane na serwer. Dzięki temu mamy możliwość pochwalenia się naszą postacią na specjalnej stronie internetowej, przypominającej nieco World of Warcraft "Armory". Jest też oczywiście możliwość przeglądania postaci innych graczy.

Początek jest obiecujący, wprowadzenie niezbyt długie, akcja zawiązuje się szybko. Zależnie od tego jakie wybierzecie pochodzenie postaci przy jej tworzeniu, tak spędzicie pierwszą godzinę gry. Jak zwykle zapowiedzi o tym, że wybierając inną postać będziemy mieć do czynienia z inną fabułą można włożyć między bajki. Po prostu grając człowiekiem w dialogu usłyszycie "Witaj czcigodny panie", natomiast elf zostanie potraktowany "Czego chcesz brudne elfickie ścierwo?". Nie liczyłem właściwie na nic innego, w końcu ile razy już słyszeliśmy obietnice o "żyjącym świecie" i "traktowaniu postaci zależnie od jej pochodzenia, historii i czynów"... W dalszym ciągu liczyłem jednak na dynamiczną, skomplikowaną fabułę, naszpikowaną patosem i epickimi scenami, zdradą i miłością. Och, jakże się myliłem! Nie będzie chyba wielkim spoilerem, jeżeli powiem, że po dwóch godzinach gry zostajecie Szarym Strażnikiem, którego zadaniem jest, oczywiście, uratowanie świata przed Saur... to znaczy Arcydemonem, który prowadzi na krainę Ferelden hordę Ork... to znaczy Mrocznego Pomiotu. Żeby przypadkiem nie napracować się przy wymyślaniu jakiegoś oryginalnego arcywroga, Arcydemon jest po prostu smokiem, tylko lekko podgniłym.

Pomówmy chwilę o świecie Ferelden, gdzie dzieje się akcja gry. Świat fantasy typowy aż do bólu, oparty na schemacie Tolkienowskim. Jest magia, elfy, krasnoludy, ludzie, golemy, itp.,.itd. Otóż kraina ta została wyzwolona spod okupacji wrogiego imperium Oralis zaledwie przed kilkudziesięciu laty, natomiast jako nacja trwa od 400 lat, zwykle pod obym jarzmem. Umiejscowiona oczywiście tuż przy granicy z dziczą, z której wysypują się co sto lat hordyt "Mrocznego Pomiotu". Ludzie są rasą dominującą, ale współistnieją na równych prawach z krasnoludami, które żyją w miastach wyrytych w górach, połączonych siecią tuneli, w większości opanowanych teraz przez Mroczny Pomiot. Są też elfy, które są w większości sługami ludzi, elementem niższej kategorii, zamkniętym w gettach, gdzie szerzą się choroby, bunty i kradzieże. Nie brakuje oczywiście plemion elfów, żyjących na łonie natury, co rodzi pytanie dlaczego większość długouchych woli znosić swoją dolę w mieście. Świat urozmaica zakon Szarych Strażników, który to został powołany do życia, aby bronić świat przez zagrożeniem płynącym ze strony Arcydemona i jego hord. Naturalnie wszyscy bagatelizują to zagrożenie i doceniają Szarych Strażników dopiero po fakcie...