Final Fantasy XIII - recenzja

Wiele osób obstaje przy stwierdzeniu, że dziś gry z gatunku jRPG nie są już tym samym, czym były za czasów pierwszego, czy drugiego PlayStation. Coś w tym rzeczywiście jest i nie chodzi nawet o jakość wydawanych ostatnio tego typu produkcji (bo ta jest zawsze dyskusyjna), ale o ich ilość, częstotliwość wydawania. Nie da się ukryć, że godne uwagi japońskie RPG na tej generacji konsol stacjonarnych można policzyć na palcach dwóch rąk. Kiedy zaś pomyśleć o pozycji naprawdę wybitnej... cóż, zapewne u wielu z Was w takiej chwili pojawia się pustka. Dlatego nic dziwnego, że wszyscy oczekiwali, że to Final Fantasy XIII obudzi ten gatunek z letargu, a Square Enix dostarczy nam hiciora, który niejako zachęci innych developerów do prac nad podobnymi projektami. Po latach oczekiwań w końcu doczekaliśmy się premiery, a na angielską wersję nie musieliśmy nawet czekać aż tak długo jak w przypadku poprzednich odsłon serii. Oczekiwania można więc skonfrontować z produktem końcowym...

A trzeba powiedzieć, że początek zbyt obiecujący nie jest - pierwsze godziny gry to w dużej mierze bieganie po maksymalnie liniowych poziomach, przerywane prostymi walkami, w których klepie się bezmyślnie tylko komendę ataku. Biegamy tak sobie aż do momentu aktywowania jakiejś scenki (których notabene w całej grze jest dużo, nawet jak na realia tego gatunku), a po jej zakończeniu znowu powtarzamy operację. I tak od scenki do scenki... Jeśli po grach oczekujecie mocnego kopa i akcji na najwyższych obrotach od samego początku, to tutaj będziecie musieli poczekać, zanim gra zacznie rozwijać skrzydła. Autorzy moim zdaniem popełnili już tutaj parę błędów. Od rozpoczęcia rozgrywki jesteśmy bowiem prowadzeni za rączkę, a w dodatku niuanse systemu walki są bardzo wolno odkrywane co właśnie prowadzi do tego, że pierwsze godziny wypełniają nudne potyczki, a fabuła też rozwija się wolno. Mówię o tym nie bez powodu, bowiem te dwa elementy są przecież niezwykle ważne w każdym jRPG-u. Dość powiedzieć, że większość aspektów systemu walki gra odkryła przede mną dopiero po około ośmiu godzinach gry! Rozumiem, że ważne są tutoriale i twórcy na pewno stopniowo chcieli wyjaśnić wszelkie niuanse systemu, ale coś mi jednak mówi, że można to było zrobić szybciej...

Scenariusz ma swoje mocne i słabe strony - nie zamierzam tutaj spoilerować, więc spokojnie możecie czytać dalej. Podobać się może szczególnie sposób przedstawienia bohaterów, którzy wejdą w skład sterowanej przez nas drużyny. Akcja jest tak poprowadzona, by w miarę rozsądnie wydzielić czas dla przedstawienia historii każdej postaci - jej motywów, czy przeszłości. Na pewno nie można więc powiedzieć, że któryś z bohaterów został potraktowany po macoszemu. Inna sprawa, że nie wszyscy od razu każdemu muszą przypaść do gustu. Na pewno z niejednego trailera kojarzycie Lightning - dziewczynę o dość chłodnym usposobieniu, taki typowy odpowiednich Clouda Strife'a z FFVII. Od początku przygody towarzyszy jej Sazh - czarnoskóry mężczyzna, który niegdyś służył razem z Ligthning w wojsku. Narzucono mu tutaj rolę osoby, która często będzie poddawała w wątpliwość to, co muszą robić sterowane przez nas postacie w danej części historii. Facet jest ostrzyżony na afro, a we włosach zagnieździł mu się mały Chocobo - nie zapomnieliście chyba, że to japońska produkcja, prawda? Jest też blondwłosy Snow, który próbuje udawać bohatera chroniącego wszystkich, co nie zawsze mu wychodzi... Jak to w takich produkcjach bywa, nie mogło zabraknąć miejsca dla dzieciaka biorącego udział w "ratowaniu świata" - w tej roli Hope, który z zastraszonego mazgaja z czasem ewoluuje w ciekawszą postać, ale na pewno nie każdy się do niego przekona. Poznajemy go, gdy towarzyszy mu Vanille - najbardziej według mnie denerwująca postać. Głupiutka, często ignorująca wszystko co się wokół niej dzieje - do tego w angielskiej wersji "dostała" głos, którego czasem odechciewa już się słuchać... Ekipę uzupełnia bardziej poważna Fang, która jest powiązana fabularnie właśnie z Vanille, w pewnym sensie opiekuje się nią. Tak jak w przypadku każdej części, każdy pewnie będzie miał inne zdanie o głównych bohaterach, ale miłe jest to, że występuje tutaj poczucie, iż nikt nie znalazł się tu z przypadku. Dla przeciwwagi za to główni "budguye" zostali potraktowani mocno po macoszemu i na pewno jest to jedna z większych wad scenariusza - głównym złym dużo brakuje bowiem do najbardziej charyzmatycznych przeciwników w tej serii. Duży wpływ na to ma właśnie fakt, że niewiele się o nich tutaj dowiadujemy.