God of War: Chains of Olympus - recenzja

Technicznie to bez żadnych wątpliwości najładniejsza gra na przenośną konsolę Sony. Spójrzcie tylko na screeny, przejrzyjcie galerię, gdzie umieściliśmy dziesiątki złapanych własnoręcznie shotów... Czy ktoś spodziewał się, że taki przepych da się osiągnąć na tak niepozornej maszynce trzymanej w rękach? Wszystko dzięki ustawieniu procesora na 333MHz, czyli wartość, z której do tej pory korzystały jedynie wybrane programy typu homebrew. Umożliwiło to wyświetlenie tak ogromnej liczby obiektów przy płynnej animacji, co oczywiście ma też swój koszt – szybciej zużywa się bateria PSP, zwłaszcza jeśli gracie z największym podświetleniem ekranu (wytrzymuje wówczas ok. 3-4 godziny). Myślę jednak, że warto było zdecydować się na taki ruch, bo Chains of Olympus to graficzny majstersztyk. Co chwilę kolejne widoki zapierają dech w piersiach, a przy tym rewelacyjna jest animacja Kratosa i wszelkich monstrów, które wspaniale wiją się podczas wykańczających akcji (także z QTE). Muzyka wcale nie odstaje od poziomu oprawy graficznej, choć fanom serii z pewnością wyda się aż nadto znajoma. Można odnieść wrażenie, że wszystko zostało przeniesione z PS2, ale jednak kilka nowych utworów muzycznych się znalazło. Dalej kawałki są bardzo podniosłe i idealnie pasują do mitycznego świata God of War.

Przemierzając kolejne krainy nie mogłem nadziwić się, w jaki sposób udało się ludziom z Ready at Dawn stworzyć coś tak pięknego, a zarazem przyjemnego w rozgrywce. Wyraźnie muszę przy tym zaznaczyć, że obniżono lekko poziom trudności. Zdobywając kolejne bronie (w tym mocarną rękawicę Zeusa) i czary, a potem ulepszając je w odpowiednim menu, doświadczony gracz (mający za sobą poprzednie odsłony GoW-a) nie będzie miał większych problemów z zaliczeniem całej przygody. W „jedynce” i „dwójce” wydanych na PS2 zwłaszcza pod koniec trzeba było wykazywać się dużymi umiejętnościami, bo twórcy nieźle dołożyli do pieca z przeciwnikami. W Chains of Olympus nie odniosłem takiego wrażenia – w zasadzie przez całą grę przemknąłem bez problemów. Jedyną (małą) trudność sprawić mogą jedynie istoty zamieniające w kamień, bo przy dużym nagromadzeniu oponentów łatwo w ten sposób zginąć. Zagadki również nie stanowiły większego wyzwania. Na chwilkę zaciąłem się w zasadzie tylko raz (dla tych, którzy już grali – chodzi mi o pomieszczenie z wysuwanymi schodami), ale nie było to nic takiego, z czym nie można by sobie po kilku minutach poradzić.

Przez cały czas zabawy miałem o God of War jak najlepsze zdanie. Myślałem o wystawieniu bardzo wysokiej oceny, określeniem tego tytułu bezsprzecznie najlepszą pozycją w bibliotece PSP i tak dalej. Niestety, twórcy sami uprosili się o niższą notę – grałem na poziomie trudności ‘Normal’, wcale nie pędziłem przed siebie na złamanie karku, starałem się zaglądać we wszystkie zakamarki, a jednak ujrzałem napisy końcowe po... 5 godzinach i 10 minutach. Poprzednie odsłony na PS2 przyzwyczaiły nas do kilkunastogodzinnej rozgrywki, tutaj natomiast developer się nie popisał. Wiele jestem w stanie zrozumieć, ostatnio zresztą wspólnie obserwujemy systematyczne skracanie żywotności kolejnych produkcji... ale pięć godzin? Jedno popołudnie i gra pęka. Bonusy? Są, a jakże. Co my tu mamy... Pięć Wyzwań Hadesa polegających na wypełnianiu konkretnych zadań (np. rozwalić 50 oponentów tylko jednym czarem, pokonać 20 rycerzy bez jakiegokolwiek uszczerbku na zdrowiu, itd.), dodatkowe stroje dla głównego bohatera, kilka filmików oraz galerie postaci i lokacji. Niby sporo, a jednak niedosyt i tak pozostaje.

Kiedyś założyliśmy sobie, że nie będziemy rozdawać najwyższych not grom o niskiej żywotności. Zamierzam się tego trzymać, dlatego też Chains of Olympus nie wystawiam „dziewiątki”. Całość jest na jakieś 9.5/10, ale co z tego, skoro po kilku godzinach dzieło Ready at Dawn powędruje na półkę? (patrz poprzedni akapit) Tytuł to zdecydowanie godzien polecenia, jeden z najlepszych na PSP i murowany kandydat do tytułu Gry Roku 2008 na handhelda Sony. Tylko... czemu kończy się tak szybko?

Rafał „Baron Ski” Skierski

DRUGA OPINIA

BartX: Po ukończeniu najnowszej gry studia Ready at Down mam mieszane uczucia. Z jednej strony jest to tytuł, który ustanowił nowe standardy techniczne i pokazał co PSP tak naprawdę potrafi. Z drugiej, produkcja ta jest nieco monotonna i przeraźliwie krótka. Myślałem, że Konami wzbiło się na szczyty egoizmu i nieposzanowania pieniędzy wydając Silent Hill Origins, które można ukończyć w 5 godzin... Po grze tworzonej przez ponad rok wymaga się zdecydowanie więcej. Owszem, kieszonkowy God of War wygląda obłędnie, jest grywalny, ale co z tego, jeśli twórcy za nic mają sobie te 200 PLN wydane przez graczy? Mimo wszystkich zalet rozczarowałem się. To niewątpliwa rewelacja pod względem technicznym, jednak Ready at Down przyzwyczaiło nas do znacznie wyższego poziomu merytorycznego. Monotonna rozgrywka, która jest przepełniona quick-time-eventami to za mało jak na dzisiejsze standardy. Moja ocena: 8.0/10.