Just Cause 2 - recenzja

Wyspy stanowią tylko nieco ponad 6% powierzchni Azji, chociaż znajduje się wśród nich największy na świecie Archipelag Malajski (zajmujący niemal 1,7 mln km² (złożony z ok. 20 tysięcy wysp). Nie brakuje tam łańcuchów górskich, bogatej roślinności tropikalnej, a klimat jest wybitnie wilgotny. Jego namiastkę możecie poczuć włączając Just Cause 2, w którym twórcy serwują nam możliwość zwiedzania fikcyjnej wyspy tropikalnej Panau, mieszczącej się w południowo-wschodniej Azji. To jedna z największych lokacji spośród gier sandboxowych, a przy tym różnorodna i urzekająca swoją atmosferą oraz natłokiem zadań do wykonania. Mimo wielkiego terenu, trudno się tu znudzić, bo autorzy umieścili bardzo dużo misji oraz różnego rodzaju sekretów, które nie pozwalają oderwać się od ekranu.

Głównym bohaterem Just Cause 2, ponownie (jak w pierwszej części), jest Rico Rodriguez, który stara się zlokalizować znanego z "jedynki" Toma Sheldona. Ten ostatni najprawdopodobniej przeszedł na "ciemną stronę mocy", więc z misją schwytania zdrajcy udano się do Rico. Zadanie wcale nie będzie łatwe, bo Panau nie jest spokojnym miejscem. Wyspę opanowało kilka frakcji, z którymi główny zainteresowany będzie musiał współpracować, by zdobywać nowe informacje i krok po kroku zbliżać się do swojego głównego celu. Fabuła, jak już pewnie zdążyliście zauważyć, zbyt zawiła nie jest - przypomina większość dotychczasowych gier tego typu. Klimat jest inny, ale wnikanie w szeregi "gangów" mieliśmy już podawane na tacy dziesiątki razy. Owszem, autorzy starali się chyba sparodiować kilka filmów akcji i gier, ale efekt końcowy jest co najwyżej średni. Prawdę mówiąc fabuła jest jednym z najsłabszych elementów tego tytułu, więc możecie już sobie nią głowy nie zawracać.

Cała gra swoją konstrukcją bardzo przypomina serię Grand Theft Auto. Po wykonywaniu zadań dla trzech frakcji rządzących wyspą, co jakiś czas odkrywa się główna misja (Agencji), która popycha fabułę do przodu. Oprócz tego można oczywiście zająć się wypełnianiem misji pobocznych czy szukaniem sekretów, których w tej grze jest... kilka tysięcy.

Całość opiera się tu na tworzeniu chaosu i dążeniu do jak największej destrukcji oraz niepokoju na wyspie, co oczywiście zawiadamia błyskawicznie służby porządkowe. Każda baza ma sporo budynków, których niszczenie pozwala coraz bardziej napełniać pasek chaosu - dzięki temu właśnie odkrywają się z czasem kolejne zadania do wypełniania. I tak w kółko.

W grze sanboxowej bardzo ważna jest konstrukcja misji, ich różnorodność i pomysłowość twórców. Tutaj niestety mam pewne zastrzeżenia. Developer popadł w pewien schemat, co najbardziej widać w misjach wykonywanych dla trzech ugrupowań. Co jakiś czas trafiają się dla przykładu zadania polegające na przejęciu obcej bazy, gdzie trzeba eskortować wraz z grupą pomocników technika, który będzie hackował jakieś urządzenie - są to questy bardzo schematyczne, bo dla każdej z frakcji prezentują się one praktycznie identycznie (zmienia się tylko miejsce). Jestem nawet w stanie opowiedzieć o tym z pamięci: zawsze zaczyna się od tego, że trzeba przedostać się za mury bazy i otworzyć swoim towarzyszom bramę. Dalej mamy uporanie się ze snajperami, jakimś gościem obsługującym działko automatyczne, by na koniec przez chwilę bronić swojej pozycji przed nacierającymi siłami wroga. Twórcy mogli się trochę bardziej wysilić i urozmaicić tego typu misje.