Kane & Lynch 2: Dog Days - recenzja

O czym warto jeszcze wspomnieć? Na pewno o żywotności tego tytułu. Tryb Story może pęknąć nawet w niecałe pięć godzin, co moim zdaniem można określić tylko w jeden sposób: skandal! Tyle miesięcy czekania i dostajemy grę na jeden krótki wieczór. Z drugiej strony przy tak schematycznej rozgrywce pewnie ciężko byłoby wytrzymać dłużej. Nie myślcie jednak, że jest to tytuł prosty, łatwy i przyjemny – nie, potrafi nawet zaleźć za skórę. Przeciwnicy są głupi, to fakt, ale nadrabiają przewagą liczebną i tym, że Kane sterowany przez konsolę jest równie głupi. Możecie być pewni, że kilka sekcji będzie powtarzać nawet po kilka razy, ale ich ostateczne zaliczenie wcale nie zapewni Wam satysfakcji. Mamy jeszcze tryb Multi, chociaż przy takich podstawach trudno oczekiwać przeludnionych serwerów. Muszę jednak przyznać, że jeden z trybów – Undercover Cop – jest naprawdę ciekawy. Wcielamy się w jednego z bandziorów próbujących dokonać włamania. Jeden z gangsterów jest jednak tajniakiem i cała reszta musi wydedukować kto jest kim. Zadaniem tajniaka jest tak naprawdę udaremnienie napadu i wyeliminowanie złodziei. Albo zatem rabusie uciekną ze „skarbem” albo policjant działający pod przykrywką ich wyeliminuje. Bardzo fajnie się to sprawdza, bo każdy podejrzewa tutaj wszystkich pozostałych, a że często dochodzi do pomyłek w rozpoznaniu, chyba nie muszę pisać...

W trybie Fragile Alliance zadanie jest z grubsza podobne. Znowu wcielamy się w gangsterów próbujących wykraść łup strzeżony przez policjantów sterowanych przez AI. Trzeba na koniec uciec z miejsca zbrodni w bezpieczne miejsce, ale haczyk polega na tym, iż wprowadzono tutaj możliwość zdrady. Każdy z graczy może spróbować także zdradzić, czyli zaatakować swoich kompanów i próbować uciec z ich skarbem. Ma wówczas na karku nie tylko policjantów, ale i swoich niedawnych kolegów. Co ciekawe, zabity gangster przez zdrajcę odradza się jako policjant i ma okazję do wymierzenia sprawiedliwości. Trzeci tryb jest chyba najbardziej standardowy, bo Cops and Robbers to taki Team Deathmatch z zadaniami – jedna drużyna ma coś wykonać, a druga musi tę pierwszą powstrzymać.

Na koniec jeszcze kilka słów na temat oprawy. Kane & Lynch 2: Dog Days to średniak nie tylko pod względem gameplayu, ale także wykonania. Jedynie sylwetki głównych bohaterów jako tako się bronią, bo już klony oponentów, sterylne poziomy i totalna liniowość niestety nie zachwycają. Plusik należy się za możliwość niszczenia otoczenia, bo sposobności ku temu jest tutaj sporo, jednak nie ratuje to i tak tego tytułu. Do czołówki gatunku zabrakło bardzo dużo, powiedziałbym raczej, że to dolne rejony zaplecza pierwszej ligi. Zdecydowanie lepiej jest już z muzyką i dialogami – czuć wyraźnie akcent brytyjski, naprawdę jest czego posłuchać. Szkoda, że to tak naprawdę jedyny element całości na w miarę wysokim poziomie.

Szkoda, że twórcy nie przemyśleli swoich błędów po pierwszej części i po raz kolejny zmarnowali duży potencjał. K&L2 jest schematyczną, nudną, przeciętną strzelaniną jakich setki na rynku. Trudno mi znaleźć choćby jeden argument za tym, by polecić komuś ten tytuł. Zagrać można od biedy w co-opie, ale taką opcję (w dużo lepszym wydaniu) oferuje co drugi shooter. Radzę więc wstrzymać się z zakupem, a zaoszczędzone pieniądze przeznaczyć na inne wielkie produkcje w kolejnych miesiącach. W końcu w okresie przedświątecznym będzie ich aż za dużo.

Rafał "Baron Ski" Skierski