Killzone 3 - recenzja

Killzone 3 ukazuje się dokładnie dwa lata po premierze drugiej części. Wydaje się, że to wystarczająco dużo czasu, by sequel nie wyglądał jak zestaw nowych poziomów, a rzeczywiście wnosił do serii coś nowego. Wnosi, więc wtórności nie można mu zarzucić. Myślałem jednak, że przy okazji dostaniemy tytuł na nieco dłużej niż jeden wieczór... Niestety, zgodnie z obowiązującą ostatnio modą, najnowsza megaprodukcja od Guerilla Games jest "krótka, ale intensywna". Cóż, mi niespecjalnie się takie podejście do sprawy podoba. Wrócę jeszcze do tego tematu w dalszej części recenzji, a teraz przejdźmy już do meritum.

Wreszcie jest. Hype zrobił swoje, twórcy po raz kolejny napompowali swój tytuł do granic możliwości. Mieliśmy dostać prawdziwego blockbustera, FPS-a miażdżącego swoim wykonaniem, w każdym calu lepszego od drugiej części i nie pozostawiającego złudzeń konkurencji. Miała to być również jedna z najlepszych ekskluzywnych produkcji na PS3, kandydat do gry roku 2011. I jak? Dostaliśmy na pewno świetny tytuł, jednak o jakimkolwiek progresie w gatunku nie ma mowy. Ludzie z Guerilla Games dysponują niesamowitymi umiejętnościami w zakresie tworzenia silników graficznych, jednak zdecydowanie powinni zatrudnić kogoś, kto napisałby im porządny scenariusz – bo nie czarujmy się, fabuła w Killzone 3 zawodzi. Może nie na całej linii, ale jest zwyczajnie nudna i przewidywalna, a dialogi pozostawiają bardzo wiele do życzenia.

Wszystko zaczyna się chwilę po zakończeniu Killzone 2. W drugiej części, trzeba to przyznać, historia nie była najważniejszą częścią programu. Autorzy nie starali się przedstawić nam tła wydarzeń, postacie były słabo zarysowane i mało kto był w stanie utożsamić się z głównymi bohaterami gry. "Trójka" miała to zmienić, a twórcy zapowiadali, że tym razem dostaniemy ponad godzinę scenek przerywnikowych, lepsze przedstawienie motywów działania Helghastów, mieliśmy „poznać ich od środka”, cokolwiek miałoby to znaczyć.

Zaczyna się naprawdę ciekawie, bo od prologu w... nie, nie będę Wam psuł zabawy, sami zobaczycie. Po krótkim początku i zawiązaniu akcji, przeskakujemy sześć miesięcy wstecz do wydarzeń rozgrywających się chwilę po zakończeniu drugiej części. Na razie wszystko idzie po myśli autorów – jest ciekawie, nie wiadomo jeszcze do końca o co chodzi z tym prologiem, ale na pewno każdy będzie chciał się tego jak najszybciej dowiedzieć. Wracamy jednak do wydarzeń kontynuujących Killzone 2. Przypominam, że ostatnie sceny "dwójki" rozgrywały się w stolicy Helghanu, mieście Pyrrhus, gdzie nasi bohaterowie zostali wysłani z misją pojmania przywódcy Helghastów – Visariego. Wojska ISA liczyły na to, że taki ruch pozwoli im wymusić poddanie się Higów i ostateczny koniec wojny. Niestety, misja nie okazała się sukcesem. Jeśli skończyliście część drugą to doskonale pamiętacie, iż czarnoskóry Rico Valasquez nie wytrzymał i zabił Visariego, który z kolei przed śmiercią zdołał odpalić bombę nuklearną w stolicy Helghanu dziesiątkując wojska ISA (oraz po części swoje). Helghaści tymczasem przygotowywali się z boku do kontrataku i dysponują niesamowitą armią, której nikt o zdrowych zmysłach nie byłby w stanie się przeciwstawić.

Koniec zatem z poczuciem przewagi i szturmowaniem bazy wroga – tym razem trzeba walczyć o przetrwanie i próbować ewakuować się z niegościnnej planety. Głównym bohaterem jest ponownie sierżant "Sev" Sevchenko, a towarzyszy mu niepokorny Rico. Obaj panowie podlegają z kolei pod kapitana Nerville'a, który w "dwójce" nie odgrywał większej roli, a teraz jest pierwszoplanową postacią. Liczne scenki prezentują też przywódców Helghastów, którzy obmyślają plan wybicia ostatnich niedobitków wojsk ISA. Schedę po Visarim stara się przejąć Admirał Orlock (na zdjęciu powyżej), który trochę nieporadnie kieruje oddziałami Helghastów – ma olbrzymią przewagę liczebną, ale ciągle nie jest w stanie pojmać przeciwników. Wszelkie błędy stara się mu wytykać Jorhan Stahl (poniżej), człowiek odpowiadający za sprzęt bojowy Higów i kolejne wynalazki mające pomóc w walce z ISA.

Pomysł był dobry – na pewno wszyscy fani z chęcią przywitają większą liczbę scenek przerywnikowych, które mają przedstawić nam background całego konfliktu. Problem tylko w tym, że fabuła jest mierna, nieciekawa i cholernie przewidywalna, a postacie tak słabo zarysowane, jak w żadnym innym shooterze. Nie chcę streszczać tu historii, by nie psuć Wam zabawy, ale muszę napisać, że zawiodłem się na tym, co zaserwowali twórcy. Już sami główni bohaterowie są schematyczni i wydaje się, że brak im jaj, a konflikt Helghańskich przywódców w ogóle nie trzyma w napięciu. Historia jest prosta, żeby nie powiedzieć prostacka – chodzi o przetrwanie na kolejnych levelach i to w zasadzie wszystko. Co z tego, że Rico jest krnąbrny i się stawia skoro i tak w kółko chodzi o jedno? Odniosłem wrażenie, że wszystkich scenek przerywnikowych mogłoby nie być, a i tak wiedzielibyśmy tyle samo. Sev, główny bohater opowieści, w którego przecież się tutaj wcielamy, jest postacią niemalże "no-name". Niczego o nim się nie dowiecie, może oprócz tego, że jest zrównoważonym i odważnym gościem. Mało który FPS ma tak słabo przedstawionego głównego bohatera. Ktoś mógłby powiedzieć: na co mi fabuła w strzelaninie? Może i tak, ale chciałbym dostać bohatera, z którym będę mógł się utożsamić. Chciałbym dostać pomagiera (Rico), który nie będzie mnie podczas misji żenował swoimi tekstami. Chciałbym wreszcie dostać kapitana z jajami, a nie lamera udającego, że wie co robi.

Przy okazji nie sposób nie poświęcić miejsca w recenzji na lokalizację, bo polski oddział Sony postarał się po raz kolejny o pełne spolszczenie gry. W Killzone 2 wyszło im to co najwyżej średnio – nie dość, że głosy w większości brzmiały sztucznie i nie przystawały do realiów wojny, to jeszcze cały język był ugrzeczniony – tam, gdzie w angielskiej wersji leciały różnego rodzaju "fucki", u nas pojawiały się "o, cholera!", albo "dupek"… Zmiękczenie języka zostało masowo zmieszane z błotem przez branżowe media, efektem czego w K3 mieliśmy dostać wreszcie lokalizację zgodną z tym co widnieje na pudełku z grą, a mianowicie ze znaczkiem "18+".