Lost Planet 2 - recenzja

Dziwaczne sterowanie daje się we znaki w standardowym Multi. Po czasie można się wprawdzie przyzwyczaić, ale na początku trudno przywyknąć do tego, że postacie biegają ślamazarnie i są łatwym celem. Wybawieniem okazuje się być linka z hakiem, która dużo lepiej sprawdza się w przypadku chęci szybkiego przemieszczenia się z miejsca na miejsce. Śmiesznie wyglądają mecze doświadczonych zawodników, gdzie wszyscy cały czas skaczą i przelatują po całej mapie, ale trzeba przecież sobie jakoś radzić w tych trudnych warunkach... Mapy prezentują się dobrze, chociaż jeśli miałbym porównywać je do części poprzedniej, to te z „jedynki” bardziej przypadły mi do gustu. Atutem LP2 jest za to większa różnorodność levelów oraz duże możliwości w dostosowywaniu postaci do własnych potrzeb (zmiana wdzianka, broni, zdolności...). Tryby rozgrywki są standardowe i szkoda czasu na rozpisywanie się o nich, ale musicie mieć na uwadze, że Lost Planet to pozycja drużynowa – widać to także w opcjach multiplayerowych, bo klasyczny Deathmatch (przynajmniej moim zdaniem) się tu nie sprawdza.

Gra nie zawodzi jeśli chodzi o oprawę graficzną. Rzucających na kolana widoków wprawdzie nie możecie się spodziewać, ale potyczki z gigantycznymi bossami prezentują się rewelacyjnie. LP2 pędzi na usprawnionym silniku graficznym z „jedynki” (MT Framework - chodził na nim także Resident Evil 5), co ci bardziej uważni gracze na pewno dostrzegą. Szkoda trochę, że poziomy wykonano nierówno – niektóre naprawdę mogą się podobać, inne z kolei są bardzo słabe (umowność bije po oczach) i od razu chce się o nich zapomnieć. Najgorsze jednak jest to, że wiele lokacji prezentuje się sterylnie, a scenki przerywnikowe także pozostawiają wiele do życzenia. Ludzkie postacie często nie są ludzkie - dlaczego np. nie mrugają oczami i prawie wszystkie mają maski? Czyżby developer chciał znaleźć sposób na łatwe wymiganie się z synchronizacji ust z wypowiadanymi kwestiami? Za to soundtrack trzyma wysoki poziom i dzięki wzniosłej muzyce potyczki z bossami wyglądają i brzmią jak należy.

Na koniec jeszcze trochę ponarzekam, bo jest na co. Jak już wspomniałem, gra została podzielona na 6 głównych epizodów, a te z kolei na kilka chapterów każdy. Z kolei chaptery dzielą się na misje. Gdzie tkwi tu haczyk? Otóż ktoś „mądry” wpadł na super pomysł – sejwować można dopiero po ukończeniu całego chapteru. Zapomnijcie o jakichś chekpointach między misjami, co jest na dzisiejsze czasy po prostu głupie. Niektóre rozdziały potrafią zabrać blisko godzinę, no i twórcy najwyraźniej uznali, że będziemy na stałe przywiązani do konsoli. Jeśli będziecie musieli odejść od telewizora, stracicie progres. Dziwaczne jest też to, że nie ma możliwości natychmiastowego wskoczenia do gry w co-opie. Gracze lądują po prostu w lobby i muszą czekać na to, aż drużyna zaliczy misję. Capcom chyba przespał ostatnich kilka lat.

Lost Planet 2 jest dla mnie sporym rozczarowaniem. Twórcy zaproponowali nam tak archaiczne zasady, że trzeba dużej dozy samozaparcia, by to wszystko zaakceptować. Gra jest wprawdzie długa (około 15 godzin na jednokrotne przejście), ale ilu z Was wytrwa do samego końca? Jeśli lubicie grać samotnie, nawet do tej gry nie podchodźcie – dobrze Wam radzę. W kooperacji tytuł ten potrafi momentami się podobać, ale przecież na rynku jest dużo więcej gier, które lepiej sprawdzają się w drużynowym przebijaniu się przez kampanię. Najlepiej byłoby jeśli wypróbowalibyście najnowszy twór Capcomu przed ewentualnym zakupem i stwierdzili, czy będziecie w stanie zaakceptować dziwactwa dostarczone przez developera. Ja po pewnym czasie przebijałem się dalej już trochę na siłę...

Rafał "Baron Ski" Skierski