Mafia II - recenzja

Lata czterdzieste to dalej wdzięczny temat dla gier video. Stare samochody, wiekowe miasta, ludzie rządzący się innymi zasadami niż dzisiaj, świat chwilę po wojnie... Aż dziwne, że tak mało eksploatuje się te realia w dzisiejszych produkcjach. Najwidoczniej taka obecna moda. Fajnie więc, że twórcy Mafia II pozostali przy tym, co wyróżniło pierwszą część z natłoku sandboxowych pozycji w stylu GTA. Cieszę się również, że gra stawia w dużo większym stopniu na fabułę niż takie Grand Theft Auto - tam nacisk został położony na rozbudowanie i ogrom zadań do wykonania. Tutaj mamy do czynienia z bardziej liniowym rozwojem wydarzeń, ale dzięki temu scenariusz jest ciekawszy niż w produkcji Rockstar. Jeśli nie graliście w pierwszą część Mafii, "dwójka" będzie dla Was czymś w rodzaju The Getaway tej generacji. Przyznam, że czekałem na taki tytuł.

Głównym bohaterem jest Vito Scaletta, syn włoskich imigrantów. Właśnie wraca z wojska do domu, by przekonać się, że zmarły ojciec zostawił rodzinie masę długów do spłacenia. Vito nie może patrzeć na cierpiącą siostrę, więc postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i pomóc najbliższym. Jego kumpel, Joe, zawsze skory jest do zarobienia nieco grosza, więc dwójka kompanów zaczyna myśleć nad łatwym i szybkim zarobkiem. Zaczynają od małych zadań w rodzaju włamania do sklepu z biżuterią, rozwożenia na stacje paliw kuponów na benzynę, czy wykonania prac dla robotników w dokach. Z czasem jednak główny bohater zaczyna poznawać bossów tamtejszego światka i otrzymuje coraz poważniejsze zlecenia. Takie zawiązanie akcji nie wydaje się może na pierwszy rzut oka specjalnie zajmujące, ale możecie mi wierzyć, że szybko zaczyna robić się ciekawie. W ogóle sam sposób pokazywania scenek przerywnikowych podoba mi się dużo bardziej niż w GTA. Tam filmiki wydawały się być dlatego, że być musiały - tutaj z utęsknieniem czeka się na kolejne sceny, by przekonać się co będzie dalej lub jak Vito poradzi sobie w specyficznych sytuacjach. Po prostu fabuła od początku do końca jest satysfakcjonująca, toteż na tę cząstkę całości nie powinniście narzekać. Zwłaszcza, że zakończenie nie zawodzi, ale o tym przekonacie się już sami.

W grze sandboxowej zawsze dużą rolę odgrywa teren działań. Miasto powinno pełnić jedną z głównych ról, bo to od jego rozbudowania, różnorodności dzielnic i stopnia skomplikowania architektonicznego zależy w dużej mierze przyjemność z gry. W Mafia II mamy okazję zwiedzić Empire City, które z początku wydaje się być dość małym obszarem jak na główny teatr działań całej gry. Szybko jednak okazuje się, że oddana nam do dyspozycji metropolia nie odgrywa głównej roli, jest raczej dodatkiem do całej reszty, czyli ciekawych misji oraz scenek przerywnikowych. Zaczyna się w ogóle bardzo klimatycznie (pomijając przeciętny prolog, który uczy sterowania), bo Vito wraca z wojska zimą 1945 roku. Obsypane śniegiem Empire City prezentuje się naprawdę świetnie, a drogę do domu umila nam znany kawałek „Let it snow”. Panie w charakterystycznych płaszczach, dżentelmeni z cygarami przechadzający się po ulicach, piękne samochody oraz charakterystyczna muzyka tamtego okresu... Tak, można w ten tytuł się zanurzyć. Bardzo cieszą oko drobne detale, do których przywiązali uwagę twórcy. Stojące samochody są pokryte śniegiem, ale zwińcie taką furkę i zacznijcie jechać, a wiatr będzie rozwiewał biały puch zalegający na dachu. Włamywać się do aut można notabene na dwa sposoby - albo w sposób siłowy (rozbijając szybę) albo korzystając z wytrychu próbować otworzyć je "po cichu". Z czasem akcja przeskakuje nieco do przodu i zima ustępuje miejsca letniej pogodzie. Całe środowisko wcale nie traci wówczas na klimacie - wręcz przeciwnie. Pojawia się dużo zieleni, w radiach prowadzący trąbią o czymś innym, w ogóle mamy do czynienia z tym samym miastem, a można się poczuć jakby się jeździło po innym.

Każdy powinien od razu na wstępie sobie coś założyć. Na pewno nie powinniście do tej gry podchodzić jak do kolejnego GTA. Jeśli oczekujecie czegoś podobnego do dzieła Rockstar, możecie się rozczarować. Mafia II tylko udaje grę z otwartym światem, a tak naprawdę trzeba przechodzić od jednej misji do drugiej. W niemal każdej pozycji sandboxowej można żyć według własnych reguł, wykonywać zadania poboczne, szukać sekretów, czy po prostu robić zadymę. W produkcji Czechów nie ma w ogóle misji opcjonalnych, więc nie ma gdzie zboczyć z głównej ścieżki fabularnej. Możecie wprawdzie sprzedawać pojazdy, za które zarobicie nieco kasy, ale problem w tym, że nie wiadomo na co ją wydawać. Są wprawdzie sklepy z ubraniami, jednak nie oferują zbyt wiele - po kilku wizytach będziecie posiadać już wszystko. Są sprzedawcy broni, ale biorąc pod uwagę fakt, że zabici przeciwnicy zostawiają swoje pukawki, które można podnieść (podobnie jak amunicję), tak naprawdę przez całą grę nie trzeba w ogóle zaopatrywać się w broń za kasę.