MAG - recenzja

Podczas panowania obecnej generacji konsol daje się zauważyć szczególnie duży nacisk na tryby online w kolejno wydawanych grach. Coraz więcej graczy kupuje niektóre produkcje przede wszystkim z myślą o zabawie sieciowej, jednoosobową kampanię spychając na drugi plan. Nie można się chyba zatem dziwić, że developerzy coraz śmielej rozbudowują wszelkie opcje sieciowe, ukazało się już nawet kilka pozycji stricte sieciowych. Kiedyś to był znak rozpoznawczy pecetów, a na konsolach taka sytuacja była wręcz nie do pomyślenia. Kolejnym tytułem przełamującym pewne bariery miał być MAG - pierwszy sieciowy FPS, w którym na jednej mapie spotkać się miało 256 wojaków. Już przed swoją premierą gra zdobyła zarówno swoich zwolenników jak i przeciwników, którzy z dużą dawką sceptycyzmu podchodzili do kolejnych zapowiedzi, obawiając się przede wszystkim zbyt wielkiego chaosu na polu bitwy. Produkcja od Zipper Interactive w końcu wylądowała, dzięki czemu można się wreszcie samemu przekonać, która strona miała rację.

Pierwsze co należy zrobić, to wybrać stronę konfliktu - po którejś z trzech należy się opowiedzieć. Amerykańska armia Valor, europejski Raven lub partyzancki S.V.E.R. - większych różnic między nimi poza wyglądem i uzbrojeniem nie ma, ale trzeba się porządnie nad swoim wyborem zastanowić, bo potem przez długi czas nie można go zmienić. Twórcy tłumaczą to tym, że chcą sprawić, by Gracz był rzeczywiście oddany i lojalny jednej stronie, tylko w takim razie na jakiej podstawie ma on wiedzieć po której się opowiedzieć? Nic poza króciutkim opisem na początku nie wiadomo. Mimo wszystko tak jak mówiłem - znaczących różnic pomiędzy frakcjami nie ma, więc i teoretycznie nie ma potrzeby późniejszych zmian.

Nie mogło się też oczywiście obyć bez narzędzia tworzenia swojej postaci, ale tu raczej można się tylko zawieść, gdyż możliwości edycji są bardzo ubogie. W konsekwencji po polach bitwy biegają żołnierze o takiej samej twarzy, a bardziej już mogą się od siebie różnić uzbrojeniem niż rzeczywistym wyglądem. Wiadomo, że w trakcie rozgrywki nikt nie zwraca uwagi na twarze swoich kompanów czy przeciwników, ale mimo wszystko w takiej grze tworzenie postaci powinno być bardziej rozbudowane.

Co ciekawe, do potyczki z udziałem 256 graczy można przystąpić dopiero po nabiciu 8 levelu postaci - twórcy zdecydowali się na rozwiązanie, że kolejne tryby odkrywają się właśnie po zdobyciu określonego poziomu doświadczenia. Na pewno miało to zmniejszyć ilość nowicjuszy w tych największych bitwach - początkujący mogą się ogrywać w mniejszych potyczkach, tym bardziej że dostępny tutorial jest tu bardzo powierzchownie potraktowany. Na początku jest więc dostępny tylko tryb Manewry (klasyczny drużynowy deathmatch dla 64 graczy) oraz Sabotaż, w którym 64 osoby walczą o dwa punkty telekomunikacyjne. Jeśli zostaną one przejęte przez atakującą drużynę, odkrywa się ostatni punkt do przejęcia. Tradycyjnie zatem - jedna drużyna broni, druga atakuje. Kolejne tryby wcale bardzo się od siebie nie różnią – Zdobywanie to już 128 jednostek na mapie i tu dochodzi jeszcze przejmowanie pojazdów, a więc i możliwość ich prowadzenia. Ostatni, tryb Dominacji, zapewne interesuje wszystkich najbardziej, gdyż tylko tu stanąć do boju może 256 graczy. Wszystkie trzy tryby polegają właściwie na tym samym, tyle że z każdym kolejnym jest coraz więcej obiektów do zdobycia/obrony, a i pojawia się więcej możliwości za sprawą choćby pojazdów czy bunkrów do przejęcia. Osobiście mocno się tym faktem zawiodłem, bo jak by twórców nie tłumaczyć to większe zróżnicowanie trybów gry powinno być.

Możliwość uczestniczenia w zabawie tak dużej ilości osób wymusiła niejako na twórcach stworzenie ogromnych wręcz map. Nawet te dla trybów Sabotażu i Zdobywania są (w porównaniu do innych FPS-ów) już bardzo duże, a te przygotowane z myślą o 256 graczach wręcz przytłaczają swoją wielkością. Jedna osoba jest tu tylko małym trybikiem w całej wojnie - każdy z osobna gracz jest przypisany do ośmioosobowej drużyny. Cztery takie drużyny tworzą pluton, a cztery plutony to już 128-osobowa armia. Poszczególne drużyny mają inne cele do wykonania i są porozrzucane w zupełnie innych miejscach całego obszaru bitwy. Dzięki temu nie ma więc możliwości, by wszyscy grający zebrali się w jednym miejscu eliminując się nawzajem, bo każdy ma swój cel do zrealizowania i swój team, którego należy się trzymać. Nad utrzymaniem wszystkiego w ryzach czuwają dowódcy. Przed właściwą rozgrywką gra losuje, kto ma zostać takim dowódcą na podstawie poziomu doświadczenia (na przykład dowódcą drużyny można zostać mając już 15 level). Działa to tak, że cała drużyna podlega rozkazom swojego dowódcy, on z kolei powinien słuchać rozkazów dowódcy całego plutonu, a ci ostatni z kolei podlegają generałowi całej armii. Przydatne (choć nie wymagane) w dowodzeniu jest oczywiście posiadanie headsetu, który będzie ułatwiał komunikację z innymi.

Gra premiuje trzymanie się drużyny i wykonywanie rozkazów dowódcy poprzez rozdawanie punktów doświadczenia, które są oczywiście potrzebne do awansowania na poszczególne poziomy. Wskakując na kolejne levele dostaje się również punkty, za które można odblokować nowe umiejętności, bronie, czy też ich ulepszenia. Naprawdę dużą różnicę robi dopakowana postać od tej dopiero stworzonej. Możliwość dokupienia lunety do swojego ulubionego karabinku, do tego stabilizator zmniejszający odrzut broni i inne ulepszenia sprawiają, że z czasem robi się zdecydowanie łatwiej. To nieodłączna ostatnio cecha trybów online w dzisiejszych FPS-ach, zatem doświadczonego gracza nic tu raczej nie zaskoczy. Bardziej zdumiewające jest to, jak bardzo premiowane jest tu leczenie oraz reanimowanie poległych towarzyszy. Warto na samym początku wykupić sobie właśnie te zdolności dla swojej postaci, gdyż będąc medykiem w drużynie można stosunkowo szybko awansować na kolejne poziomy. Dopiero potem, po wykupieniu kolejnych zdolności bojowych zwiększają się szanse na skuteczne działania na samym polu bitwy.