Metal Gear Solid: Peace Walker - recenzja

A skoro już jesteśmy przy walkach, to muszę dodać iż do łatwych one nie należą. Nie nastawiajcie się na proste pojedynki, które będziecie zaliczać za pierwszym podejściem. Każdego bossa trzeba poznać, a potem ładować w jego czuły punkt ile wlezie. Denerwujące jest to, że w takich kilkunasto lub nawet kilkudziesięciominutowych walkach przychodzi moment, w którym zaczyna brakować amunicji. Dzięki specjalnemu wynalazkowi można wprawdzie zamawiać zrzuty skrzynek z ammo z powietrza, ale nie rozwiązuje to problemu. Raz, że trzeba na nie długo czekać, a dwa – w jednej paczce za dużo się tego nie mieści. Najbardziej uprzykrzało mi to życie w ostatniej, finałowej walce, gdzie trzeba uważać na każdy nabój (a raczej... rakietę), bo na koniec może po prostu nie wystarczyć. Powtarzałem z tego powodu ten pojedynek kilka razy i chyba tylko siłą woli podchodziłem do gry „jeszcze jeden raz”.

Warto podkreślić, że gra jest długa. Wystarczy Wam spokojnie na 15 godzin podczas pierwszego podejścia i to tylko wówczas, gdy będziecie koncentrować się wyłącznie na głównych zadaniach. Autorzy przygotowali oprócz tego sporo questów pobocznych, więc fani na pewno nie będą się tu nudzić. To jeden z takich tytułów, które „nie mogą się skończyć” – kilka razy miałem wrażenie, że właśnie dobrnąłem do ostatniego, wyjaśniającego wszystko filmiku, by za chwilę miał nastąpić jakiś zwrot akcji, który wywracał wszystko do góry nogami. Kojima jest w tym dobry, więc tym razem również możecie liczyć na zaskakujące wydarzenia.

Na koniec może wspomnę o oprawie audio-video. Gra robi bardzo dobre wrażenie, bo tak naprawdę niewiele odbiega od tego, co widzieliśmy na PS2 – oczywiście na nieco mniejszą skalę, ale jestem pewien, że gdyby ten tytuł ukazał się na wspomnianej konsoli stacjonarnej również nikt by nie narzekał. Poziomy często są bardzo rozległe, a nic się nie dorysowuje – twórcy nie zapomnieli o drobnych detalach, które bardzo dobrze budują klimat. Podobnie zresztą jak muzyka, bo choć nie ma jej podczas standardowego przedzierania się przez dżunglę (wzorem MGS3: Snake Eater mamy tu tylko odgłosy przyrody), to już między misjami czy w menu kawałki są naprawdę klimatyczne. Większość powróciła zresztą lekko przemodelowana z poprzednich części, ale to jest tak dobry OST, że absolutnie nie chcę tego wytykać twórcom. Przyczepić można się jedynie czasami do voice-actingu, bo niektóre głosy wypowiadane przez bohaterów (a zwłaszcza przez przypadkowych przeciwników) są słabo zagrane – tak jak w każdej grze japońskiej, tak i tu można znaleźć głosy wiejące amatorszczyzną. Narzekałem na to w recenzji Lost Planet 2, narzekam tutaj i pewnie będę narzekał w kolejnych grach od Japończyków. Do lokalizacji najwyższa pora zatrudniać profesjonalistów z Zachodu, a nie brać ludzi z łapanki (takie to przynajmniej sprawia wrażenie).

Można narzekać na Peace Walker, ale i tak nie zmienia to faktu, że to jedna z najciekawszych gier na PSP. Długa, wciągająca i zapewniająca fabułę, jakiej na handheldzie często się nie doświadcza. Zastanawiam się jednak czy aby nie za bardzo tytuł ten jest zakorzeniony w realiach całej serii... Czy dla kogoś nie znającego MGS3: Snake Eater najnowsza część okaże się strawna? Druga połowa Peace Walker to już naprawdę sporo nawiązań, próba wyjaśniania niedomkniętych wątków z „trójki”. Dla fanów coś bardzo fajnego, dla nowych w temacie już niekoniecznie – najzwyczajniej w świecie nie będą wiedzieli o co tu do końca chodzi. Hideo Kojima zapędził się w całej tej historii dość mocno. Zalecam więc przed zagraniem w edycję na PSP ukończenie MGS3 na PS2 i potem pełne przeżywanie Peace Walkera. Warto!

Rafał "Baron Ski" Skierski