Przy okazji recenzji NFS Carbon na PS2 i PC obiecałem wrócić do wersji na Xboxa 360. Electronic Arts wprawdzie nie tworzyło jej osobno, nie usprawniało jej specjalnie pod kątem mocniejszej konsoli Microsoftu, ale platforma sieciowa Xbox Live, dużo lepsza oprawa oraz parę mniejszych smaczków wymagają osobnego potraktowania, co też niniejszym czynię. Nie będę ukrywać, że to właśnie w odpowiednik na 360-tkę grałem najdłużej (ba, gram do chwili obecnej!) i zaraz postaram się Wam wyjaśnić dlaczego.
O mechanice gry, wszelkich detalach i innych elementach pisałem przy okazji wcześniejszej RECENZJI, gdzie nie zaznajomionych w temacie odsyłam. W skrócie - Carbon to to tak naprawdę kolejna wariacja na temat wcześniejszych Undergroundów. Z nowości dostaliśmy wyścigi w tytułowym kanionie Carbon oraz pomagierów (tylko w trybie offline), którzy służą pomocą przy pokonywaniu kolejnych oponentów. Jest jakaś tam fabułka (nawet niezła), są filmiki zrealizowane w technice identycznej jak w Most Wanted, jest zdobywanie kolejnych dzielnic, respektu i tuningowanie fur. Standard dla tej serii. Szkoda, że wszystkie wyścigi toczą się w nocy, bo nie ukrywam, że przypadł mi do gustu jesienny klimacik poprzedniej części.
Zostawmy jednak te dywagacje a skupmy się na różnicach pomiędzy wersją na Xboxa 360, a starszymi konsolami. Z początku myślałem, że next-gen giganta z Redmond dostał najprostszą odsłonę, bo pierwsze wyścigi są wręcz dziecinnie łatwe. Sztuką jest tam nie przegrać przez co myślałem, że oto czeka mnie sielanka, gdzie jedyną motywacją będzie zdobywanie achievementów (które notabene trudno z tej pozycji wycisnąć - dość powiedzieć, że do ukończenia całej gry możecie nie dostać nawet jednego punktu!). Nic bardziej mylnego - dało o sobie znać bardzo dobre wyważenie całej pozycji. Pierwsza dzielnica jest prosta, idealna aby wgryźć się w klimat i nauczyć wszystkich smaczków. Już jednak pierwszy pojedynek z bossem uzmysłowi Wam, że dalej tak wesoło nie będzie, a ostatni (czwarty) obszar daje ostro w kość. Spoilować nie zamierzam, ale zbierają się tam sami najlepsi tylko po to, aby dokopać Wam w którymś z wyścigów.
Na PS2 ścigać możecie się z trzema oponentami. A właściwie z dwoma, bo jednego z nich gra przeważnie Wasz pomocnik. Rywalizacji więc za dużej tam nie ma, chyba sami przyznacie. X360 prezentuje się tu zdecydowanie lepiej, bo w większości wyścigów przyjdzie Wam się mierzyć z siedmioma innymi osobnikami (6 + Wasz pomocnik). Jest więc zdecydowanie ciekawiej i to jest fakt. Co więcej pod sam koniec odkryjecie specjalne tryby nazwane "Wojny gangów". Tam już naraz ściga się ze sobą 20 samochodów (X360 przerzuca to bez większych problemów - tak jak pozostałe wyścigi) - wtedy to już można się wczuć na maxa. Żałuję tylko, że EA nie umieściło większej ilości tego typu wyścigów, bo naprawdę dają radę.
Dochodzimy do tematu oprawy. Muzyka jest dokładnie ta sama, co w innych wersjach. Czyli jak zwykle - świetna, ale trochę jej mało. Kawałków naprawdę tym razem chyba poskąpiono, bo w Most Wanted jakoś nie odczuwałem tak szybko ich powtarzania jak w Carbonie. A uwierzcie mi, że po kilku godzinach gry większość tracków będzie wychodziła Wam bokiem - są bardzo dobre i pasują do klimatu NFS-a, ale jest ich po prostu za mało. Jeśli zaś mówimy o kwestii oprawy graficznej, to nie dostaliśmy tytułu zrywającego kask razem z głową. Jest ładnie, samochody lśnią, na ekran nałożone są filtry rozmywające obraz po bokach, gra świateł udanie się prezentuje, ale... Nie jest to jakiś ogromny skok. Animacja stara się utrzymywać 60 klatek, tylko że niespecjalnie jej to wychodzi i bardzo często zwalnia do 30 fps-ów. Nie jest to jakoś bardzo uciążliwe, ale szkoda, że w ogóle jest. EA chyba nie zoptymalizowało do końca silnika, bo jak wytłumaczyć fakt, że dropy (lub ich brak) są identyczne w normalnych wyścigach, jak i w Wojnach Gangów, gdzie jedzie naraz 20 fur + ruch uliczny. A skoro już przy statystach jeżdżących po mieście jesteśmy to muszę powiedzieć, że nie występują oni w większych ilościach. Na PS2 wiele osób narzekało, że ruch uliczny właściwie nie istnieje, bo niedzielni kierowcy jeżdżą tam "od święta". Cóż, na Xboxie 360 jest niewiele "gęściej", ale może to i lepiej, bo cywile tylko denerwują, nic więcej. Miasto nie urzeknie Was swoją architekturą, bo została ona przeniesiona niemalże w 100% z innych wersji, jedynie wszystko wyostrzono i podciągnięto do odpowiednich standardów. Carbon prezentuje się więc na 360-tce "bardzo nieźle", ale nic ponad to.
Wiele się mówi o tym, że najnowszy NFS jest krótki. To prawda, ale tylko jeśli mówimy o głównym trybie kariery. Jest on do przejścia w jakieś 6-7 godzin, ale zostaje jeszcze zaliczanie wszystkich pominiętych wyścigów, co zabiera również trochę czasu. Potem warto zabrać się za specjalny tryb wyzwań (Challenge Series), gdzie autorzy przygotowali 30 questów (po 10 w trzech poziomach trudności - brąz, srebro, złoto). Muszę przyznać, że są one ciekawe a te najtrudniejsze naprawdę potrafią sprowadzić na ziemię niejedną osobę. Z przyjemnością wycisnąłem z tych wyzwań wszystko. Nawet tak się rozochociłem, że postanowiłem na jednej z tras gdzie na złoto w drifcie do zaliczenia wystarczało 250,000 punktów, zrobić 500,000 i tym samym odkryć specjalnego achievementa. Skoro już przy osiągnięciach jesteśmy, to muszę jeszcze raz podkreślić, że Carbon nie jest prostą grą do wymaksowania. Gram w nią już dobre kilkadziesiąt godzin (w tym online), a udało mi się zdobyć ok. 250 punktów. Jeśli nastawiacie się na szybkie zaliczenie całości (vide Most Wanted) to rozczarujecie się.
