Co doszło w porównaniu do New Super Mario Bros. z DS-a? Kilka rzeczy. Między innymi niebieski kwiatek, czyli nowy power-up będący przeciwieństwem czerwonego kwiatka, dzięki któremu można było strzelać ognistymi kulami. "Ice Flower" umożliwiaciskanie lodowymi kulami, które zamrażają przeciwników. Daje to możliwość zrobienia z nich platformy lub uniesienia takiej bryły lodu i rzucenia nią w innych oponentów. Oprócz tego jest jeszcze chociażby wdzianko pingwina - tak, wiem że głupio to brzmi, ale i nie mniej głupio wygląda hydraulik przebrany w taki strój. W każdym razie nowy kaftan umożliwia sunięcie po powierzchni wody oraz chodzenie bez ślizgania się po lodzie. Dodatki te przyjęły się bardzo dobrze i wydaje mi się, że na stałe zapiszą się w standardach serii. Oprócz tego powraca chociażby Yoshi i kilka innych charakterystycznych elementów, które pamiętamy z poprzednich części. Równocześnie część pomysłów wyleciała. Możecie zapomnieć chociażby o dopałce powiększającej Mariana do niebotycznych rozmiarów (patent znany z DS-owej wersji), ale Nintendo nie ma zwyczaju wrzucać wszystkich pomysłów naraz do jednego wora.
Jak już wspomniałem, poziom trudności znacznie podwyższono w porównaniu do handheldowej wersji. Nie jest może przerażająco trudno, ale spodziewajcie się sporego wyzwania. Oczywiście krzywa trudności rośnie stopniowo, więc pierwsze levele można przechodzić niemalże z zamkniętymi oczami, jednak możecie być pewni, że pod koniec będziecie po kilkanaście razy powtarzać niektóre sekcje. Shigeru Miyamoto pomyślał jednak o mniej wprawionych graczach i przygotował głośną (szczególnie przed premierą) funkcję "Demo Play". Polega to na tym, że jeśli kilka razy pod rząd zginiecie, pojawi się możliwość włączenia filmiku, na którym Luigi pokazuje jak przejść trudny fragment, na którym się zacięliście. Cały pic polega na tym, że można taki pokaz jedynie obejrzeć, ale nic nie stoi na przeszkodzie by rozpocząć grę od wybranego przez siebie momentu. Innymi słowy, możecie poczekać aż Luigi sam przejdzie taki trudny fragment i jak już będzie dalej, włączycie się do gry. Wiadomo, że jest to pójście na łatwiznę i cały pomysł był przed premierą mocno krytykowany przez hardcore'owych graczy, ale moim zdaniem to rewelacyjna idea. Nikt przecież nie każe Wam z tego korzystać, prawda? Czemu więc nie ułatwić nieco zabawy mniej wprawionym graczom, którzy szybko zniechęcają się po kilku nieudanych próbach? Jestem pewien, że tego typu rozwiązanie zostanie błyskawicznie podchwycone przez innych developerów i już wkrótce stanie się standardem.
Największą nowością jest jednak tryb kooperacji. Tryb, który zawsze chciałem w tej serii zobaczyć, a którego nigdy się nie doczekałem. Do teraz. Pamiętam jak grając jeszcze w Super Mario Bros. na 8-bitowcu denerwowaliśmy się z kolegami, że jedyną możliwością zagrania we dwójkę było standardowe odczekiwanie swojej kolejki (drugi gracz mógł zacząć dopiero wówczas, gdy pierwszemu coś nie wyszło). Jako że znaliśmy poziomy prawie na pamięć, czekanie dłużyło się w nieskończoność.
Teraz wreszcie nastąpił kres podobnych problemów. W New Super Mario Bros. Wii można zagrać nie tylko we dwoje naraz (Mario oraz Luigi), ale nawet w czworo, o ile tylko dysponujecie taką liczbą kontrolerów. Pewnym minusem jest to, że ze względu na niektóre nowości, do gry wymagany jest Wii-mote, więc jeśli posiadacie np. Classic Controler albo joypad od GameCube, nie zagracie. Mało kto ma w domu kilka Wii-lotów, ale niestety bez nich nie dałoby się wykonywać niektórych akcji (przechylania platform czy podlatywania w górę poprzez potrząsanie pilotem). Jeśli jednak jakoś zdobędziecie już te kontrolery, czeka Was sporo radochy. TAkiej mającej charakter imprezowy, ma się rozumieć. New Super Mario Bros. Wii to kolejny tytuł w dorobku konsoli Nintendo, który można odpalić na różnego rodzaju posiadówach i wszyscy będą się dobrze bawić. Oczywiście bieganie po planszy w kilka osób niesie ze sobą różnego rodzaju utrudnienia - wiadomo, że każdy dąży do tego, by zebrać pieniążki lub power-upy, a przecież twórcy nie umieścili ich w trybie kooperacji cztery razy więcej. Pomijam już to, że postacie lubią się od siebie "odbijać", co często prowadzi do lądowania w przepaści, ale taki to już urok wspólnego przechodzenia platformówek - podobnie było chociażby w LittleBigPlanet. Totalnym rozczarowaniem jest jednak zupełny brak komponentów online. Panie Miyamoto, mamy prawie 2010 rok!
Gra jest świetna. Szkoda że w Polsce niewiele osób ją doceni bo tu 95% graczy ma albo X360 albo PS3. Na te konsole brakuje właśnie takich patformówek ale Nintendo dobrze wie na czym budować swoją potęgę. Dla mnie mogliby wydawać kolejne części Super Mario co roku i łykał bym je bez problemu:)
Vivi wtorek, 22 grudzień 2009r.
Nie przesadzaj, tak często to by sie przejadło ;)
Nestor wtorek, 22 grudzień 2009r.
Recenzja narobiła mi smaku na ta gre ale niestety w najbliższym czasie nie bede miał okazji w to pograc. Szkoda że na wii wychodzi tak mało \"poważnych gier\" bo w innym wypadku już dawno kupiłbym ten system. A tak tylko staram sie grac w co bardziej warte uwagi tytuły i to mi wystarcza.
Materiały zawarte w serwisie onlygames.pl są objęte prawem autorskim i nie mogą byćw całości lub we fragmentach kopiowane, powielane oraz rozprowadzanie bez zgody ich autorów!
