Największym plusem (cóż, dla niektórych to może być minus) jest w naszej opinii wyśrubowany poziom trudności. Zapomnijcie o wszystkim co widzieliście do tej pory, zapomnijcie o prostackich grach, w których poziom 'Normal' to tak naprawdę 'Very easy', tylko, że ktoś pomylił się przy wpisywaniu tekstu do menu... Ninja Gaiden jest czasami wręcz przygniatająco trudne. Jest zaprojektowane w dawnym, old-schoolowym stylu, w którym starsi gracze, pamiętający poprzednie trzy generacje konsol się po prostu zakochają! Czy nie denerwowało Was to, że większość ostatnich gier skierowana jest tak naprawdę do wszystkich - zarówno Was, jak i wujka, ciotki czy babci, które przyjdą po niedzielnym spacerku i rozwalają ostatniego bossa jedną ręką, drugą popijając kawkę? Nas bardzo. Gry mają stwarzać chyba jakieś wyzwanie, prawda? Developerzy zdają się ostatnio o tym zapominać... Zresztą trudno im się dziwić. Jak mówią statystyki gracz jest naprawdę zadowolony i wychwala grę, jeśli uda mu się ją skończyć. Wtedy pada sakramentalne: "To była świetna gra". Co z tego, że skończył ją w 5 godzin, ginąc po drodze może ze dwa razy (i to w dodatku przypadkowo, bo akurat mama przed telewizorem przechodziła ;)). W przypadku Ninja Gaiden możecie o podobnych sytuacjach zapomnieć. Czasami można się zaklinować w jednym miejscu nawet na kilka godzin, szukając właściwego rozwiązania. Od razu narzuca się temat bossów. Ci ostatni są jednymi z najciekawszych i najlepiej opracowanych "szefów", jakie widziałem przez ostatnie kilka lat! A najlepsze jest to, że na każdego z nich trzeba znaleźć jakiś sposób. Zresztą nie tylko oni stanowią tutaj problem - zwykłe walki wcale nie są proste, a w późniejszych etapach przechodzi to wręcz ludzkie pojęcie! Adrenalina wzrasta tym bardziej, że checkpointy są rozmieszczone rzadko i wpadka może oznaczać powtarzanie sporego kawałka poziomu! Zapomnijcie o save'owaniu w dowolnym momencie - nie w Ninja Gaiden! Czasami można odnieść wrażenie, że trochę przesadzono z poziomem trudności - już Normal jest cholernie trudny, a co się dzieje na Hard, to już nawet szkoda pisać... I teraz musicie zadać sobie podstawowe pytanie: czy lubicie wyzwania i trudne gry? Jeśli tak, zawczasu powinniście odsunąć od siebie wszystkie wartościowe przedmioty, bo w trakcie gry mogą dziwnym zbiegiem okoliczności wylądować na ścianie, lub za oknem... Nie polecałbym też wchodzenia do pokoju innym członkom rodziny, bo nienajlepiej może to się dla nich skończyć ;). Naprawdę, nie polecam tej gry porywczym ludziom :). Powtarzanie niektórych starć po kilkanaście razy, kucie na pamięć niektórych fragmentów, szukanie sposobu na bossa przez godzinę - tego możecie się tutaj spodziewać! Wreszcie powstałą gra, która stawia wyzwanie (i to mało powiedziane).
Ninja Gaiden to genialna pozycja, łącząca wspaniały, głęboki system walki z wyśrubowanym poziomem trudności. Myślałem, że czasy chodzonych mordobić już przeminęły, że będziemy mieć do czynienia już tylko z prostackimi mordoklepami z kilkoma ciosami na krzyż. Na szczęście NG przywraca wiarę w ten gatunek. Team Ninja (dev.) pokazało, że wiele można tu jeszcze zrobić. Niestety, nie wszystko zagrało. Znalazło się też kilka niedociągnięć o których trzeba wspomnieć. Po pierwsze praca kamery. Czasami po prostu nie nadąża za ogromnym tempem akcji. Są co prawda przyciski odpowiadające za centrowanie widoku i tryb FPP, ale w ciasnych pomieszczeniach tak naprawdę na niewiele się one zdają. Czasami po prostu nie widać przeciwników, a to jest najgorsze. Na szczęście nie dzieje się to zbyt często, ale jednak fakt jest faktem. Przydałoby się swobodne obracanie kamerą np. prawą gałką, a tutaj mamy pod nią tylko widok FPP. Albo chociażby przycisk odpowiadający np. za oddalenie kamery... To wszystko mogłoby pomóc, bo przy obecnym stanie rzeczy często zła praca kamerzysty utrudnia znacznie i tak przecież niełatwą rozgrywkę. I nie oszukujmy się - powinien się tu znaleźć niższy poziom trudności. Obecny stan rzeczy powoduje, że niedzielni gracze mogą Ninja Gaiden po prostu nie zdołać ukończyć! Denerwujące jest to tym bardziej, że na zaliczonych już poziomach odradzają się przeciwnicy! No i jeszcze jedno na koniec - zbyt łatwo jest się w tej grze zaciąć z błahego powodu. Przydałyby się od czasu do czasu jakieś podpowiedzi, a tutaj po prostu gracz jest zostawiony sam sobie - utkniesz to masz pecha, nikt Ci nie pomoże - musisz próbować wszystkiego i zdać się na siebie. Albo poszukać solucji w internecie ;). Możnaby się przyczepić także do fabuły - jest standardowa i oklepana do bólu (zemsta za wybicie "kumpli":), ale w takich grach nie chodzi o to, by zachwycać się scenariuszem niczym w MGS'ie.
Te drobne niedociągnięcia nie przesłaniają jednak ogromnego wrażenia, jakie wywiera na graczu Ninja Gaiden. Dodatkowym plusem jest to, że gra jest naprawdę długa. Ile się spodziewacie po grze tego typu - pewnie z 10 godzin rozgrywki? Nic bardziej mylnego. Za pierwszym razem NG pęka dopiero po ok. 25-30 godzinach! A trzeba dodać, że konsola nie zlicza powtórek po nieudanych próbach, więc trzeba ten czas spokojnie sobie poszerzyć o dodatkowe godziny! Wspaniałą sprawą są też tony sekretów, jakie czekają na odkrycie. Wiele przedmiotów jest poukrywanych na poziomach i dużą satysfakcję sprawia ich odkrywanie. Dodatkowo autorzy zawarli tu trzy części oryginalnego old-schoolowego NG!! A co ciekawsze, wcale nie tak prosto je odkryć. Nie wystarczy bynajmniej ukończyć gry, by je odblokować...
Ninja Gaiden jest jedną z tych gier, które wyznaczają standardy. Jest jedną z gier, które będziesz pamiętał za kilka lat wspominając współczesną generację konsol. Team Ninja (dev.) pokazało, że jeszcze nie wszystko zostało zrobione w temacie chodzonych mordobić. Dostarczono długą, śliczną i niesamowicie grywalną grę. Grę, która z miejsca stała się jedną z najlepszych na Xbox'a! Po PGR2 jest kolejną z ostatnich pozycji dla których warto mieć konsolę Microsoftu. Nie zastanawiajcie się długo...
Mazaq & Ski
