Seria Ratchet & Clank towarzyszy nam od blisko 10 lat. Największe triumfy święciła za czasu panowania PlayStation 2, chociaż wydawane już na PS3 odsłony również wstydu deweloperowi nie przynosiły. Wiadomo jednak, że marka zaczęła powoli zjadać własny ogon. W końcu tegoroczna edycja to (licząc spin-offa na PSP oraz epizod Quest for Booty wydany na PS Store) już dziewiąta część serii. Twórcy postanowili więc zmienić założenia i tym razem przynajmniej jakoś zakamuflować to, że od lat odcinają kupony od popularności swojego tytułu. Pomysł był taki, by Ratchet & Clank: 4 za Jednego (angielski podtytuł: All 4 One) była produkcją opartą na tak popularnej ostatnio kooperacji. Idea może i dobra, ale jak z realizacją?
Na początek zajmijmy się głównym daniem gry, czyli co-opem. Jak wiadomo, do tej pory produkcje z serii Ratchet & Clank były platformówkami z elementami strzelaniny (lub odwrotnie, jak kto woli), w których dwoma głównymi bohaterami sterowało się samemu. Tym razem oprócz tytułowych Ratcheta i Clanka można pokierować również kapitanem Qwarkiem oraz głównym bossem kilku ostatnich części, czyli doktorem Nefariousem.
Z grubsza chodzi w najnowszej części o to, że czwórka bohaterów zostaje porwana przez tajemniczą maszynę zwaną Kolekcjonerem Skarbów. Zostają porzuceni na obcej planecie i są zmuszeni połączyć siły, by walczyć ze wspólnym wrogiem. Kooperacja jest możliwa w różnych konfiguracjach – można grać we dwójkę, trójkę lub czwórkę na jednej konsoli lub poprzez sieć. Co ważne, nowy gracz może dołączyć i odłączyć się w każdym momencie. Naturalnie jeśli nie chcecie zaliczać poziomów w ten sposób, zawsze można grać w pojedynkę – wówczas w rolę Clanka w kluczowych momentach wcieli się konsola.
Fabuła zaprezentowana w 4 za Jednego nie wybija się niczym ponad przeciętność. Zapomnijcie o zaskakujących momentach czy trzymających w napięciu zagadkach – od początku wiadomo co trzeba robić i kolejne scenki stanowią jedynie usprawiedliwienie przemieszczania się do kolejnych etapów. Inna sprawa, że same cut-scenki zrealizowano świetnie. Dialogi są zabawne i mimo, że nie niosą ze sobą głębszego przesłania, to jednak zawsze obfitują w sporą porcję dobrego humoru. Moim ulubieńcem jest Nefarious, który wrzeszczy w przezabawny sposób, chociaż inni bohaterowie również trzymają poziom. Szczerze mówiąc to – a nie świadczy to najlepiej o całej grze – dużo bardziej czekałem na kolejny filmik niż na następny poziom do zaliczenia.
Tryb kooperacji niestety nie wypadł najlepiej. Po pierwsze mało jest zadań, w których trzeba ze sobą rzeczywiście współpracować (konieczność równoczesnego strzelania do przerośniętych oponentów oraz parę prostych czynności to trochę za mało), są one schematyczne i powtarzalne, a do tego kamera lubi się gubić. Podczas rozgrywki online’owej jakoś tak zawsze natrafiałem na jakiegoś słabszego gracza, który nie potrafił sobie poradzić na mapach – efekt był taki, że cała drużyna cierpiała przez brak umiejętności jednego gościa. Wszyscy muszą zgodnie i w miarę płynnie pokonywać kolejne przeszkody, platformy i – zwłaszcza – punkty służące do bujania na lince, by można było popchnąć akcję dalej. Dlatego też nie radzę liczyć na przypadkowych graczy w trybie online’owym – najlepiej albo zaprosić kilku znajomych na kanapę do własnego pokoju lub umówić się z nimi w sieci.
