Resistance 3 - recenzja

Resistance nigdy nie była dla mnie kluczową marką w dorobku PlayStation 3. Dwie pierwsze części choć bardzo dobre, to jednak zawsze według mnie trochę odstawały, by dobić się do ligi najważniejszych exclusive'ów dla konsoli Sony. Ekipa Insomniac Games zapowiadała, że trzecia część ich dzieła będzie najlepsza. Standardowe gadanie przed premierą, więc pewnie nikt się specjalnie nie przejął, ale teraz wiem już, że gra będzie w stanie obronić się sama. Trzeba przyznać, że twórcy słowa dotrzymali, ale szczegółów dowiecie się z dalszej części recenzji.

Tym razem głównym bohaterem jest Joe Capelli - przeciętny obywatel Ameryki, prowadzący spokojne życie na wsi. To ktoś zupełnie inny niż Nathan Hale znany z dwóch poprzednich części, gdzie walczył niczym rasowy żołnierz. Zupełnie inne są też realia - wcześniej ludzkość starała się walczyć z Chimerami, wierzyła w zwycięstwo. Teraz wiadomo już, że 90% ludzi zostało albo zainfekowanych wirusem rasy obcych albo odeszło do krainy wiecznego spoczynku. Joe nie jest głupi, zdaje sobie z tego wszystkiego sprawę i wcale nie pali się do kolejnej beznadziejnej wyprawy, która ma małe szanse na powodzenie. Zwłaszcza, że ma żonę i małe dziecko czekające na powrót ojca. Łatwo jest się z nim zaprzyjaźnić, bo nie zgrywa bohatera i w każdym momencie walczy bardziej o przetrwanie niż o zwycięstwo. Fabuła opowiada o wędrówce naszego protagonisty przez całą Amerykę - najpierw w poszukiwaniu profesora mającego mieć rzekomo ostatniego asa w rękawie w pojedynku z Chimerami, a potem… To już musicie odkryć sami.

Opowieść, jak na FPS-a, jest całkiem niezła. Nie jest to na pewno nic specjalnie odkrywczego, ale w roli popychadła akcji do przodu sprawdza się bardzo dobrze. Oprócz kluczowego wątku walki z Chimerami w międzyczasie odbijecie też w inną stronę. Okazuje się, że w tym survivalowym świecie nie tylko rasa obcych lubi dominację, ale o tym cicho sza. Szkoda tylko, że po kilku godzinach całkiem niezłego trybu fabularnego, zakończenie pozostawia wiele do życzenia. Do tego jednak jeszcze wrócimy.

W Resistance 3 mamy do czynienia z bardziej wyczuwalną chronologią wydarzeń. Joe podróżuje przez Amerykę i zwiedzając kolejne lokacje ma to wszystko ze sobą logiczne połączenie. Zaczyna się na peryferiach miast, a w swojej podróży do LA zwiedzicie między innymi podziemia, przeprawicie się przez rzekę na łodzi, przebiegniecie przez kilka wiosek z polami kukurydzy, czy w końcu w wielkim finale… nie, tego oczywiście nie zdradzę. W każdym razie różnorodność lokacji jest spora, a do tego mają one świetny design - coś, czego (to moja opinia) brakowało poprzednim częściom. R1 i R2 były naprawdę niezłe, ale mimo wszystko pozostawiały niedosyt, trudno było w nich odnaleźć charakterystyczne miejscówki, które zostałyby na dłużej zapamiętane. Nie chodzi mi o spektakularność potyczek i wielkość bossów (z tym nigdy ta seria nie miała problemu), ale raczej właśnie o klimat, przeciętne zabudowania i jakiś taki "plastik" wylewający się z ekranu. Resistance 3 jest wolny od tego typu problemów.

Świetnie też poradzono sobie z intensywnością rozgrywki, jej "tempem". Chodzi mi o to, że twórcy umiejętnie zmieniają w trakcie zabawy klimat i "szybkość" gameplayu. Raz mamy ostre strzelaniny, innym razem ochranianie ważnej osoby, ciche przedzieranie się pod osłoną nocy, poziomy "na szynach", walki z bossami, czy bardziej mroczne sekwencje. Nie sposób się tu nudzić, bo co chwila gracz jest zaskakiwany czymś nowym. Może i twórcy nie odkryli Ameryki serwując nam w sumie sprawdzone schematy, ale całość jest na tyle dopracowana, że spokojnie można im to wybaczyć. Weźmy chociażby wspomniane poziomy "na szynach". W innych shooterach jest to najczęściej dosiadanie jakiegoś działka i prucie w przeciwników ile wlezie. Tutaj tymczasem mamy pozór pewnej swobody - sławna już przeprawa łodzią przez rzekę sprawdziła się bardzo dobrze. Ze wszystkich stron nacierają obcy, ale przecież można się po łajbie poruszać, ze skrzyni uzupełniać amunicję, a z tyłu podreperować zapas zdrowia podręcznymi apteczkami.