Silent Hill: Shattered Memories - recenzja

Przejdźmy zatem do drugiej części składowej rozgrywki, czyli "walki". Zaraz, zaraz, tu nie ma żadnej walki. Może będzie to lekkim spoilerem, ale muszę to napisać - Harry przez całą grę nie dysponuje jakąkolwiek bronią. Zapomnij o pistolecie, gazrurce, czy innych narzędziach mordu, które wszyscy pamiętamy z poprzednich części. Tak się składa, że w serii Silent Hill walka nigdy nie stała na zadowalającym poziomie - zawsze system był toporny i po dłuższej chwili potrafił solidnie zdenerwować. Jak zatem obeszli to ludzie z Climax? Cóż, zmuszając głównego bohatera do ucieczki! Po zmianie wersji świata na tę alternatywną (w Shattered Memories zamiast rdzawych kolorów, klatek z ciałami i tony posoki mamy swego rodzaju zlodowacenie - świat staje się bardziej mroczny, skuty lodem), trzeba brać nogi za pas. Sekcje tego typu polegają najczęściej na przebiciu się po prostu z jednego miejsca do drugiego, ale nie są to bynajmniej liniowe etapy. O nie! Trzeba mieć tu dobrze rozwiniętą orientację w terenie, bo tutaj dopiero twórcy dają nam dużą swobodę w dotarciu do celu. To w pewnym sensie labirynt z masą drzwi prowadzących we wszystkie strony. Potwory nie dadzą ci spokoju od samego początku i po zobaczeniu głównego bohatera od razu rzucają się za nim w pościg, przy okazji wydając dziwne, przerażające dźwięki. Dysponują całkiem dobrą sztuczną inteligencją, dzięki czemu mogą podążać za Masonem praktycznie przez cały poziom - przeskakują przez dziury w ziemi, wspinają się na murki, przeczołgują się przez wąskie wnęki, przebijają się przez kolejne pokoje... Nie ma lekko. Harry podczas ucieczki może jedynie w wybranych miejscach przewracać np. szafki za sobą, co nieco spowalnia pościg, ale i tak nie stawia to go w uprzywilejowanej sytuacji. Od czasu do czasu można wprawdzie znaleźć flarę, po której zapaleniu główny bohater będzie przez chwilę bezpieczny (przy czym bezpieczny oznacza tu to, że maszkary nie zbliżą się do niego na odległość dwóch metrów), ale to i tak mało - często można tutaj wpaść w panikę i biec w zupełnie innym kierunku niż wypadałoby to zrobić.

Jak to wszystko wyszło? Niestety, dalej ta "walka" jest daleka od ideału. Moim zdaniem sekwencje, w których trzeba sobie radzić z obcymi kreaturami są najsłabszym elementem gry, ba, są chyba jeszcze bardziej toporne i frustrujące niż w poprzednich edycjach Silent Hill. Tam przynajmniej kierowana przez nas postać mogła się w jakiś sposób bronić, natomiast tutaj potwory są tak naprawdę szybsze i bez problemu doganiają bohatera i "uwieszają" się na nim. Należy wówczas odmachiwać kontrolerami w dobrą stronę (co nie zawsze działa), zupełnie jakby chciało się zrzucić takiego aliena, ale i tak szybko zaczyna to wszystko frustrować i drażnić. Pewnie, sekwencje ucieczki są przerażające i pod tym względem trzeba zapisać je na plus, pomysł być bardzo dobry. Niemoc jednak po prostu denerwuje. Fajnie, że etapy tego typu są duże i rozbudowane oraz, że autentycznie można się w nich zgubić - zwłaszcza, że nie ma czasu odpalić mapy, bo cały czas trzeba uciekać. Inna sprawa, że potworów jest po prostu za dużo, są szybkie i błyskawicznie doganiają bohatera, a że dysponują przewagą liczebną, trudno się od nich uwolnić. Po kilku tego typu kontaktach Harry umiera i trzeba powtarzać całą sekwencję od samego początku. Wystarczą dwie-trzy takie powtórki i każdy będzie miał dość. Zamiast strachu pojawia się jedna wielka frustracja. Jeszcze raz powtórzę: pomysł z ucieczką był świetny, ale trzeba było to jakoś inaczej, bardziej przyjaźnie dla gracza zaprojektować. Szybko bowiem można odnieść wrażenie, że walczy się nie z potworami, a z mechanizmami zastosowanymi przez twórców. Aha, no i jeszcze jedno - maszkary występują tylko w jednym typie, tzn. wszystkie wyglądają jakby ktoś zrobił "kopiuj, wklej". Nie licz więc na zachwyty designem monstrów i pomysłowością twórców. Walk z bossami też nie ma, bo... tak jak pisałem, etapy z "walką" to te, w których trzeba uciekać ciągle przed tymi samymi potworami.

Gra więc poważnie minusuje, a to nie koniec problemów. Rozczarowało mnie oprócz tego samo miasteczko i poruszanie się po nim. W akapitach powyżej pisałem o tym, że w alternatywnej wersji świata, tam gdzie trzeba uciekać przed obcymi kreaturami, poziomy są nieliniowe i łatwo się w nich zgubić. Niestety, nie dotyczy to normalnego eksplorowania miasta. Tutaj mamy do czynienia z całkowitą liniowością - można biec tylko tą drogą, którą zaplanowali twórcy, bo wszystkie inne blokują zaspy śnieżne. Wiesz, masz zadanie przedostać się z jednego końca miasta na drugi, a tu okazuje się, że właściwa jest tylko jedna droga - wszystkie inne są poblokowane. Pryska więc czar imitacji realnego świata.

Trudno ocenić tego najnowszego Silent Hill. Z jednej strony mamy naprawdę niezły scenariusz, ciekawy pomysł z portretem psychologicznym gracza, świetną oprawę, dobre zagadki i próbę wybicia się ponad schematy trapiące tę serię. Z drugiej strony, "walka" dalej niestety jest toporna, gra jest krótka i w gruncie rzeczy bardzo liniowa. Podsumowując wszystkie "za" i "przeciw" uważam, że Shattered Memories to bardzo dobry tytuł i taką też notę mu wystawiam. Można było wycisnąć z tego pomysłu więcej i bardziej to wszystko dopracować, ale i tak fani dojrzałych produkcji posiadający Wii nie powinni długo się zastanawiać. W zalewie różnego rodzaju zestawów mini-gierek, nowy Silent Hill jest na wagę złota.

Rafał "Baron Ski" Skierski

PS Gra ukazała się także na PS2 i PSP. Różnice są w sterowaniu. Na PS2 latarką rozświetla się pomieszczenia przy pomocy prawej gałki, na PSP z kolei światło pada samo - nie da się kontrolować latarki. Pomijam już drobne różnice w grafice, bo na wszystkich maszynkach gra prezentuje się bardzo dobrze (na PSP częściej można doświadczyć zwolnień animacji). Zatem - wersje na PS2 i PSP dostają pół oczka mniej. Dzięki sprawnemu wykorzystaniu kontrolerów do Wii, w tej edycji można najbardziej wczuć się w całą historię.