Silent Hill: Shattered Memories - recenzja

Wznowienia są ostatnio bardzo popularne. Developerzy chwytają się sprawdzonych rozwiązań i marek sprzed lat, bo coraz trudniej jest wypromować całkiem nowy tytuł. Wiedzą co robią, bo ilu z Was z utęsknieniem czeka na remake Final Fantasy VII? Ilu z przyjemnością grało w remake'i pierwszych części Tomb Raidera czy Resident Evil? Teraz przyszła pora na najstraszniejszą grę ery PSone, czyli Silent Hill. Od premiery pierwszej części minęło już w końcu 11 lat, choć ja pamiętam bardzo dokładnie gęsty klimat, jaki towarzyszył mi podczas biegania po kolejnych ulicach zamglonego miasteczka. Firma Konami postanowiła odświeżyć swoją serię, która ostatnio poszła bardziej w kierunku akcji, odchodząc od korzeni, czyli mocnego psychologicznego straszenia. Robotę powierzono ludziom z Climax, którzy zresztą na każdym kroku zarzekali się, że Shattered Memories nie będzie remake'em "jedynki", a raczej jej "powtórnym wyobrażeniem". O co chodzi? Zapraszam do recenzji.

Domyślam się, że wielu z Was mogło liczyć na to, że najnowszy Silent Hill będzie w mniejszym lub w większym stopniu odwzorowywał pierwszą część z PSone. Błąd. Okazuje się, że to tak naprawdę zupełnie nowa gra! Jasne, jest tu kilka znanych postaci - policjantka Cybil, główny bohater Harry Mason i jego córka Cheryl, ale lokacje są tak naprawdę zupełnie nowe, system zmagań się z potworami (specjalnie nie piszę "walka", o tym za chwilę) jest nowy, inny jest też alternatywny świat, po którym trzeba biegać. Zacznijmy więc od początku.

Zaczyna się podobnie jak w pierwszym Silent Hill, czyli od wypadku samochodowego. Harry rozbija swoje auto, a po przebudzeniu spostrzega, że zniknęła jego córka, która siedziała na fotelu pasażera. Główny bohater cierpi na zaniki pamięci, ale jednego jest pewien - musi odnaleźć swoją córeczkę, więc zabiera ze sobą podręczną latarkę i rusza przez kolejne ulice zastanego miasteczka w poszukiwaniu bliskiej mu osoby.

Od razu widać, że twórcy postanowili zmienić wiele. Po pierwsze gęstą mgłę zastąpili śnieżycą, co nadało marce odświeżającego wyglądu. Postać widać z perspektywy trzeciej osoby i możesz poruszać się nią poprzez wychylanie gałki w Nunchuku. Wii-mote służy z kolei do rozglądania się, a raczej do kierowania źródła światła latarki, którą Harry ma zawsze przy sobie. Tutaj muszę na chwilę się zatrzymać, by oddać hołd twórcom za znakomity system kontroli. Gra bardzo dokładnie odtwarza ruchy gracza, a latarka rzuca piękne światło na zaciemnione miejsca, których tu nie brakuje. Cała gra światła i cieni to małe mistrzostwo świata, przynajmniej jak na możliwości konsoli Nintendo. Głównym bohaterem steruje się bardzo wygodnie i właśnie tak to powinno wyglądać we wszystkich pozycjach TPP na Wii. Inni developerzy powinni z uwagą prześledzić Shattered Memories.

Gra stara się od samego początku być autentyczna i sprawiać wrażenie realnego świata. Miasteczko pełne jest różnego rodzaju barów, jest hotel, szkoła, doki, przedmieścia, centrum handlowe czy nawet wesołe miasteczko. Jeśli przed oczami stanęły ci tego typu lokacje z pierwszej części Silent Hill, możesz spokojnie wyrzucić je z pamięci. Twórcy w kilku miejscach czerpali inspiracje z "jedynki", ale ich pomieszczenia w ogóle nie przypominają pamiętnych etapów początku serii. Wszystkie budynki, a zwłaszcza ich wnętrza, zostały opracowane z największą dbałością o szczegóły i drobne detale. Nie brakuje zdjęć w ramkach, plakatów, czy tablic ogłoszeniowych, które można sobie obejrzeć i przeczytać - nie ma mowy o umowności, tekstury nie straszą rozmazanymi plamami. Zapomnijcie też o jakichkolwiek loadingach, bo Harry przemierzając kolejne etapy pędzi przez długi czas przed siebie, a jedynymi przerwami są scenki przerywnikowe. Znalazł się jednak minus takiego rozwiązania - przy przechodzeniu przez drzwi, zwłaszcza biegiem, gra potrafi zwolnić, zupełnie jakby trzeba było zmagać się z lagami przy rozgrywce online'owej. Trzeba się do tego przyzwyczaić, aczkolwiek to już nie pierwszy tego typu problem w grach na Wii - konsola nie nadąża z doczytywaniem danych.