Super Mario Galaxy 2 - recenzja

Przed zagraniem w Super Mario Galaxy 2 przygotowałem się należycie. Naszło mnie na odświeżenie sobie trójwymiarowych odsłon przygód hydraulika, toteż zaliczałem sobie po kolei Super Mario 64, Super Mario Sunshine, by zakończyć na pierwszej części Super Mario Galaxy. Uświadomiłem sobie przy tym, że Shigeru Miyamoto stworzył platformówkę, która się nie starzeje. Jasne, może i część rozwiązań z takiego SM64 wydaje się już przestarzała (na czele z pracą kamery, która - jak na dzisiejsze standardy - daje się mocno we znaki), ale są to gry idealne dla każdego, jak to się mówi: "od lat 5 do 105".

Wydany w 2007 roku Super Mario Galaxy okazał się być wznowieniem niemal idealnym. Do tej pory jest to jedna z najwyżej ocenianych pozycji tej generacji konsol. Co ciekawe, Nintendo dotychczas dostarczało przeważnie jedną platformówkę z Marianem w roli głównej dla każdej ze swoich konsol. W przypadku Galaxy doczekaliśmy się sequela, co już jest ewenementem. Shigeru Miyamoto stwierdził podobno, że po stworzeniu pierwszej części twórcom zostało tyle niewykorzystanych pomysłów, że głupio byłoby to wszystko zmarnować. Do tego dochodziły coraz to nowe idee, dzięki którym "dwójka" nie musi być określana jako SMG 1,5. To prawdziwy sequel ze sporą liczbą nowych rozwiązań i choć niektóre patenty są rozwinięciem tego co znamy z pierwszej części, nie jest to wielką wadą.

Fabuła Super Mario Galaxy 2 jest taka jak zawsze. Bowser porywa księżniczkę Peach, a dzielny hydraulik rusza jej na ratunek. Głupie i naiwne, ale jak zwykle zabawne. Pierwszy cel, czyli gwiazdka do zebrania to lekkie wrażenie deja vu. Znowu trzeba pokonać krwiożerczą roślinkę, co od razu przywodzi na myśl pierwszą część, która zaczynała się identycznie. Potem jednak "dwójka" zaczyna pokazywać swoją wyrazistość. Zacznijmy od tego, że tym razem Marian podróżuje po galaktyce przy pomocy swojego statku w kształcie... głowy głównego bohatera. Tak, tak - to co na pierwszy rzut oka przypomina mini-level jest tak naprawdę głową Mario, która w miarę progresu zapełnia się coraz to nowymi gadżetami znajdowanymi podczas podróży. Wybór poziomów został zmieniony z kolei na coś w stylu New Super Mario Bros. Wii. Mamy tu do czynienia z prostą i łatwą do ogarnięcia planszą z kolejnymi levelami - poziomy-huby z pierwszej części Super Mario Galaxy zniknęły. Z pewnością nowe rozwiązanie jest dużo bardziej czytelne niż to, co oglądaliśmy w "jedynce", łatwiej się połapać w tym, gdzie jeszcze mamy coś do odkrycia, a które etapy są już zaliczone na 100%.

Widać tu zresztą nową politykę Nintendo w zakresie ułatwiania życia niedzielnym graczom. Wszystko jest zdecydowanie lepiej wytłumaczone, co chwila na poziomach można natrafić na tutoriale (w formie filmików), które wyjaśniają wszelkie zawiłości sterowania i korzystania z power-upów, a jeśli jakiś fragment poziomu okaże się dla kogoś za trudny, może skorzystać z pomocy "auto-pilota" znanego z New Super Mario Bros. Wii. Tam nazwano ten system "Super Guide" (jeśli się gdzieś zacieliście, mogliście spowodować, że na scenę wkroczy Luigi i sam przejdzie tę trudną sekcję), a w SMG2 mamy do czynienia z "Cosmic Guide". Można więc bezstresowo przechodzić całą grę, chociaż trzeba mieć na uwadze jedno - jeśli skorzystacie ze wspomnianego systemu, dalej możecie zdobyć gwiazdkę, która będzie się liczyć do wyniku końcowego, ale będzie ona kolorU nie złotego, a brązowego. Taki mały psztyczek w nos tych, którzy zbytnio ułatwiają sobie życie:).

Same poziomy zostały jeszcze bardziej dopięte i wydają się być przemyślane od początku do końca. Są też większe niż w "jedynce", gdzie niektóre zadania można było zaliczać w kilkadziesiąt sekund. Niech dobrym przykładem będzie to, że znalazł się w SMG2 jeden z pełnowartościowych poziomów z jednej z poprzednich części (niech to będzie niespodzianką, nie będę zdradzał o co chodzi) - tutaj jest to tylko jeden z kilkudziesięciu etapów z nowymi questami, dawniej stanowił sporą część całej gry. Bardzo ucieszył mnie taki stan rzeczy, bo jeśli mogłem narzekać na coś z pierwszej części Galaxy to właśnie na to, że było tam za mało dużych poziomów w rodzaju flagowego etapu z pszczołami. Tutaj jest pod tym względem lepiej.