The Conduit - recenzja

Pozycje przeznaczone typowo dla hardcore'owych graczy nie mają łatwego życia na Wii - po prostu nie sprzedają się tak dobrze, jak wydawcy tego oczekiwali. Rękawicę w ostatnich miesiącach próbuje podnieść Sega, która wyrasta nam na czołową firmę dostarczającą exclusive'y dla graczy core'owych. Najpierw sprawiła nam bardzo dobre MadWorld oraz House of the Dead: Overkill, a teraz długo oczekiwanego, lansowanego przez twórców na megahit The Conduit. Wszystkie wymienione tytuły różnią się znacznie od siebie, choć łączy je jedno - każda z nich miała względnie słabą premierę. O ile jednak słabych wyników sprzedażowych wcześniejszych produkcji nie jestem w stanie sobie wytłumaczyć, to już wynik The Conduit ma swoje uzasadnienie. Gra nie sprostała bardzo wysokim oczekiwaniom i okazała się być jedynie przeciętnym, przehype'owanym FPS-em.

Developer (studio High Voltage) przed premierą zachwycał się zwłaszcza oprawą graficzną, która miała wycisnąć z Wii wszystkie soki i pokazać do czego tak naprawdę zdolna jest konsola Nintendo. Przepraszam bardzo, ale The Conduit nie jest jest szczytem możliwości tej maszynki. Dostaliśmy ledwie znośny graficznie tytuł, na który wprawdzie można popatrzeć bez obrzydzenia, ale zachwycać się po prostu nie ma czym. To mniej więcej poziom średnich pozycji z PlayStation 2, a z początku wydaje się wręcz, że jest jeszcze gorzej. Co jak co, ale pierwsze godziny z nową grą powinny być niezapomnianym przeżyciem i utrzymać gracza przy konsoli, tymczasem ekipa High Voltage zrobiła po prostu wszystko, byście zajęli się czymś innym. Nudne, puste i ciasne korytarze, przedzieranie się przez kanały, w kółko powtarzające się modele przeciwników, które zresztą nie grzeszą świetnym designem, a do tego szaro-bura kolorystyka. Trzeba zaliczyć mniej więcej 1/3 gry, by zrobiło się ciekawiej, choć przez słowo "ciekawiej" mam raczej na myśli "znośnie".

Przez cały czas obcowania z tą produkcją próbowałem przekonać się do niej. Dopatrywałem się czegoś, co mogłoby przekonać mnie do gry, jednak przychodziło mi to z wielkim trudem. Fabuła to niestety kolejny minus. Historyjka jest prosta niczym scenariusz niskobudżetowego filmu sci-fi. Kraj zaatakowali kosmici, którzy przez portale przedostają się do kolejnych zakątków miasta, więc musi zostać wysłany ktoś, kto ich powstrzyma. Wcielacie się więc w agenta Michaela Forda, który z początku wysłany przez rząd ma przeciwstawić się inwazji obcych. Szybko okazuje się, że cała ta przeprawa jest grubymi nićmi szyta, a dotychczasowi sojusznicy tylko podpuszczali głównego bohatera, bo sami są w całą tę sprawę zamieszani. Mniejsza już o zawiłości fabuły, która miała okazję być naprawdę niezła. Miałaby, gdyby nie "genialny" pomysł twórców, by całość opowiedzieć w formie tekstowych dialogów pomiędzy misjami. Ot, oglądacie sobie loading, a w międzyczasie ktoś prowadzi rozmowę z Michaelem - miernie animowane sylwetki oraz żałosny voice-acting absolutnie nie pozwalają wczuć się w opowiadaną tu historię. Wygląda to trochę tak jakby autorzy tnąc koszty zatrudnili kilku studentów i gości spod budki z szyldem "Tanie zimne piwo" i kazali im z jak największą dramaturgią odczytywać dialogi. Wyszło niestety sztucznie i nudno.

Jedno trzeba developerowi oddać - The Conduit ma jeden z lepszych systemów kontroli, jakie można spotkać na Wii. Gałka Nunchaka służy oczywiście za strafe'owanie, natomiast pilotem się celuje. Całość została przygotowana tak, że już po kilku minutach wszystko można załapać i cieszyć się bez przeszkód rozgrywką. Celowanie jest precyzyjne, wciskając "Z" można zalockować się na przeciwniku, natomiast potrząśnięcie Nunchaka to nic innego jak rzut granatem (z początku wydaje się niewygodne, ale z czasem naprawdę się sprawdza). Jeśli komuś by nie pasował defaultowy model sterowania, zawsze można pozmieniać co nieco w opcjach - to tytuł, który bez problemu można dostosować do swoich potrzeb.

Tym bardziej szkoda, że cała reszta jest po prostu niedopracowana i wieje niskobudżetowymi pozycjami. Kampania dla jednego gracza to dziewięć poziomów do zaliczenia - nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że całość "pęka" w jakieś sześć godzin, co chwały na pewno twórcom nie przynosi. Po drugie, poziomy są strasznie liniowe i bez polotu. Ciągle wałkowany jest ten sam schemat - wpadacie do jakiegoś pomieszczenia i zaczynają wysypywać się w ilościach hurtowych oponenci. Najczęściej wyłażą z portali, więc póki nie rozwalicie takiego "wyjścia", kolejne maszkary będą nacierać. Moim zdaniem autorzy lekko przesadzili z liczbą przeciwników równocześnie atakujących głównego bohatera - mimo bardzo dobrego sterowania zaczyna wkradać się frustracja, bo nie sposób uchronić się przed czterema silnymi alienami i dwoma ich kolegami toczącymi się i wybuchającymi w ostatniej chwili. Zwłaszcza, że często akcja toczy się w ciasnych pomieszczeniach, więc nie da rady uskakiwać przed atakami. Ledwo zdążycie wspomnianą wcześniej grupkę załatwić, a tu się okazuje, że czeka Was druga fala, bo przecież najpierw trzeba rozwalić portale, do których jest jeszcze kawałek drogi. Nie znoszę wysypujących się w nieskończoność oponentów, a tutaj niestety trzeba sobie z tym non stop radzić.