The Legend of Zelda: Phantom Hourglass - recenzja

Seria The Legend of Zelda zawsze podobała mi się zwłaszcza z jednego powodu - ludzie z Nintendo (na czele z Shigeru Miyamoto) potrafili odkryć nowe pokłady grywalności ze swoich konsol. Każda odsłona sagi przynosiła nowości oraz rewolucyjne rozwiązania, a to właśnie po tym poznaje się produkcje wybitne. Nie inaczej jest oczywiście z Phantom Hourglass, czyli najnowszą częścią serii, dedykowaną tym razem DS-owi. Grając w ten tytuł wielokrotnie nie będziecie mogli uwierzyć jak pomysłowi są twórcy, a szczęka nie raz opadnie Wam do samej ziemi.

Głównym bohaterem jest (jak zwykle) Link - mała, pocieszna postać w zielonym kubraczku, którą znamy od ponad dwóch dekad. Historia zaczyna się chwilę po tym, co stało się w zakończeniu The Legend of Zelda: Wind Waker na GameCube, gdzie nasz heros uratował Tetrę i odpłynął w kierunku zachodzącego słońca. W prologu Phantom Hourglass księżniczka postanawia przeszukać tajemniczy statek i... jakże by inaczej, zostaje porwana. Link rusza jej na ratunek, czyli robi dokładnie to samo, co w każdej odsłonie sagi. Za fabułę gra na pewno nagród nie zbierze, ale na szczęście błyszczy pod wieloma innymi względami.

Jedno jest pewne - Shigeru Miyamoto chciał uczynić najnowszą odsłonę Zeldy bardzo przystępną dla przeciętnej osoby, niekoniecznie grającej po kilka godzin dziennie. Hardcore'owcom takie zapowiedzi niezbyt się podobały, ale musieli się z tym pogodzić i liczyć, że nie będzie tak źle. Najważniejszą i kluczową zmianą w Phantom Hourglass jest sposób kontroli głównego bohatera. Do tej pory zawsze poruszaliśmy się Linkiem przy pomocy "krzyżaka" lub analoga, a więc w bardzo naturalny sposób. Jako, że Nintendo chce promować możliwości swojej konsoli, postanowiono, że Link tym razem będzie reagował wyłącznie na ruchy stylusa. Żeby nie było wątpliwości, podkreślę - nie ma innego schematu sterowania, musicie przyzwyczaić się do tego, co zaserwowali twórcy. Jak więc całość się sprawdziła? Otóż, co przyznaję z dużym zaskoczeniem (ale i z satysfakcją), bardzo dobrze. Sam byłem przeciwnikiem kontroli przy pomocy rysika, ale po ukończeniu Phantom Hourglass po prostu nie mogę sobie wyobrazić innego sposobu sterowania.

Link na samym początku wyprawy spotyka Cielę, duszka, który będzie towarzyszył głównemu bohaterowi aż do końca przygody. To właśnie Ciela robi za przewodnika, podsuwa wskazówki, a przy okazji prowadzi dialogi, bowiem nasz heros w zielonym kubraczku jest niemową - krzywi się tylko pociesznie, bądź w inny sposób wyraża swoje emocje, natomiast wszystkie rozmowy z napotkanymi postaciami prowadzi Ciela. Pojawia się ona także w miejscu, w którym dotykacie stylusem dolny ekran DS-a, tym samym wskazując kierunek, w którym pobiegnie Link. Działa to tak, że jeśli umieścicie wskaźnik blisko głównego bohatera, będzie on szedł w jego kierunku, natomiast gdy dotkniecie ekranu dalej, Link pobiegnie. Skoki są automatyczne, to znaczy wystarczy biec w wybranym kierunku, a bohater przeskoczy małe odległości. Pytacie o walkę? Została naturalnie trochę uproszczona. Wystarczy wskazać rysikiem przeciwnika, by Link doskoczył i uderzył mieczem (na zdecydowaną większość oponentów wystarczają 1-2 trafienia). Można jeszcze zakręcić mieczem dookoła siebie kreśląc okrąg wokół kontrolowanej przez siebie postaci czy wykonać proste cięcia, ale niezbyt często z tego korzystałem. Jedno jest najważniejsze - nie miałem poczucia, że kiedykolwiek zginąłem przez niedopracowany system sterowania, a to duże osiągnięcie biorąc pod uwagę zupełnie nową formułę w Phantom Hourglass.

Pora napisać o najważniejszym - o tym, co decyduje o świetności tej pozycji. Najnowsza Zelda na każdym kroku zaskakuje innowacyjnością. Ma patenty, które powodują opad szczęki, po prostu onieśmielają, każą z podziwem pokiwać głową. Jest tego tak dużo, że nie wiem od czego zacząć, ale weźmy na początek na tapetę zwykłą mapkę, która towarzyszyć Wam będzie podczas wędrówki. Wygląda to tak, że na dolnym ekranie widać całą akcję, natomiast u góry pokazywana jest mapka. W każdej chwili można do niej zajrzeć, a wtedy przekłada się ona na dolny ekran DS-a. Załóżmy, że jakaś postać zdradziła Wam coś ważnego, choćby ciąg cyfr, które później przydadzą się w rozwiązywaniu zagadki, albo miejsce, w którym leży jakiś skarb. Grając w inne tytuły musielibyście zdać się na dobrą pamięć albo zapisać sobie informację na oddzielnej kartce, ale w Phantom Hourglass rozwiązano to inaczej. Po mapce można pisać, rysować i co tylko byście jeszcze chcieli, a potem nasze zygzaki zostają zapamiętane i wchodzą na górny ekran konsolki po powrocie do gry. Jeśli uznacie, że zapisane wskazówki nie są już potrzebne, możecie je zmazać gumką. Tak proste, a jak genialne!