Wiedźmin 2: Zabójcy Królów - recenzja (The Witcher 2: Assassins of Kings)

Od pewnego czasu czekam z utęsknieniem na kolejne polskie gry i kupuję ich dosyć dużo. Ostatnio świetnie zaznaczyły swoją obecność choćby Nail’d, czy Bulletstorm (których recenzje mieliście okazję przeczytać na naszej stronie) i przyznam się Wam, że ogarnia mnie radość, gdy widzę dobre rodzime produkcje. Bo przecież fajnie jest przekonać się na własne oczy, że Polak potrafi. Muszę się jednak przyznać, że w przypadku Wiedźmina 2 było zupełnie inaczej. Do zagrania w „jedynkę” kilkakrotnie zachęcał mnie przyjaciel, który nawiasem mówiąc na słowa „nowy Wiedźmin” reagował jak pies widzący kawałek mięsa. Postanowiłem przekonać się co takiego ludzie widzą w tym całym Wieśku i jak się okazało później, odbiłem się od tej gry jak piłka o ścianę. Dlatego, kiedy dowiedziałem się, że powstaje część druga zareagowałem na to bez specjalnego entuzjazmu. Jednak coś w środku kazało mi spróbować jeszcze raz z „jedynką” i podczas drugiego podejścia miałem wrażenie, że gram w zupełnie inną produkcję. Mówiąc krótko – po głębszym poznaniu zachwyciła mnie, choć nigdy jej w całości nie skończyłem. Przeżywając jeszcze pierwszą część przygód Geralta z Rivii, zamówiłem preorder The Wicher 2. Wydawałoby się, że po latach oczekiwań do mych drzwi zapukał pan kurier, którego przywitałem jak członka rodziny. Zapłaciłem należną kwotę i tak oto moim oczom ukazało się pudełko z grą Wiedźmin 2.

Po zainstalowaniu i odpaleniu gry moim oczom ukazało się bardzo ładne, estetycznie wykonane menu główne, a w uszach zabrzmiał genialnie wykonany motyw muzyczny. Choć brakuje wśród utworów tego charakterystycznego z pierwszej części, to mimo wszystko i tak są super. A skoro już jesteśmy przy oprawie dźwiękowej, trzeba poruszyć kwestię dialogów -  jest tak jak w poprzednim odcinku. Głosy brzmią realistycznie i co najważniejsze tekst, który słyszymy jest mocno dosadny i dojrzały (osoby, które grały w pierwszą część wiedzą o czym mówię). Ścieżka dźwiękowa to pierwszy i zarazem bardzo duży plus gry.

No, ale zacznijmy od początku. Wiedźmin 2 to kontynuacja pierwszej części wydanej w 2007 roku. Jeśli nie ukończyliście w całości „jedynki”, to radzę przeczytać jakieś streszczenie fabularne, ponieważ nie będziecie wiedzieli o co w kontynuacji chodzi. Sama gra składa się z trzech aktów + epilog i prolog, który kończy się ucieczką z lochów. Właśnie w trakcie tej ucieczki będziecie zapoznawać się z zupełnie nowym stylem i sposobem rozgrywki. O ile na początku nie ma problemów, to później w trakcie ogólnego chaosu, walki i zachwytu, odrobinę ciężko jest się połapać i bardzo łatwo można nie zauważyć pojawiających się na ekranie podpowiedzi. Twórcy jednak wzięli to pod uwagę i w każdej chwili możemy odpalić dziennik, a w nim wybrać odpowiednią opcję i przejrzeć na spokojnie wszystko, co przeoczyliśmy. Wszelkie okienka, włącznie z tabelą umiejętności postaci, zostały wykonane równie genialnie jak menu, dlatego nie ma mowy o pogubieniu się bądź doznaniu oczopląsu.

Aspektem, który najbardziej wychwalali twórcy z CD Projekt i który ma największy wpływ na gameplay jest nieliniowość. W tej grze każdy quest poboczny można przejść na kilka sposobów i co ważne - skutki naszych nawet najmniejszych decyzji będą dostrzegane w trakcie późniejszej rozgrywki. Nie zawsze będziecie zadowoleni z powikłań wiążących się z ową wcześniej podjętą decyzją, jednak to duży plus dla gry, gdyż tak jak w rzeczywistości występuje pewien element zaskoczenia i nigdy nie możemy być pewni czy postąpiliśmy dobrze. No właśnie, „dobrze”... W przeciwieństwie do gier Bioware typu: Mass Effect 2, czy Dragon Age: Początek nie będziecie do końca wiedzieli, czy wybieracie kwestię dialogową dobrą, złą, czy neutralną - trzeba to robić na wyczucie, bo wybory nie są "czarno/białe" jak w konkurencyjnych RPG-ach. Tak samo wygląda kwestia strony, po której się opowiecie. Można powiedzieć, że obie są złe, ponieważ każda z nich postępuje niby elegancko, ale jednak coś ma na sumieniu. Podobnie jak w wyżej wymienionych tytułach został zmieniony system dialogów. Teraz widać tylko myśl przewodnią danej kwestii. Znajdą się zwolennicy, jak i przeciwnicy takiego pójścia w stronę uproszczenia systemu, jednak mnie się to podoba. Chodzenie bocznymi ścieżkami jest dobrym pomysłem, ponieważ częściej spotkacie stwory, które normalnie widzielibyście tylko kilka razy. No i oczywiście dzięki temu można szybciej zarobić, co zaowocuje lepszą bronią, bądź zbroją.